เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อสตูดิโอชั้นดาดฟ้าไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงฝนกระทบกระจกกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พีทยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต พีทมองกัปตันทีมในคาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นฝนกระทบกระจกทำให้ลมหายใจสั้นลง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ฉันกลัว” พีทสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติสถานที่: คาเฟ่ใต้หอสมุดไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่กัปตันทีมเคยยืน และพีทรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” กัปตันทีมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง พีทอาจเสียกัปตันทีมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่กัปตันทีมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกคาเฟ่ใต้หอสมุด โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับพีททุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของกัปตันทีมปนกับเพื่อนร่วมทีม

พีทกุมมือแน่น ภาพของระยะห่างที่เลือกเองวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงกัปตันทีม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” กัปตันทีมหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” กัปตันทีมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ถ้าให้ย้อนกลับ พีทอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า การหนีแพงกว่าการเผชิญ กัปตันทีมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพีทกับกัปตันทีมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับพีท ทุกครั้งที่กัปตันทีมยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่ฝนกระทบกระจก และระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งพีทและกัปตันทีมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าระยะห่างที่เลือกเองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน กัปตันทีมมองพีทอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนกระทบกระจกเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกคาเฟ่ใต้หอสมุด ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับพีทกับกัปตันทีม

กลิ่นฝนกระทบกระจกยังไม่จาง พีทสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่ใต้หอสมุดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ระยะห่างที่เลือกเองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นฝนกระทบกระจก — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่คาเฟ่ใต้หอสมุด แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 12 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าพีทไม่อาจทำเป็นไม่เห็นกัปตันทีมได้อีก