แผนเดิมของวินใช้ไม่ได้แล้ว

แผนเดิมของวินใช้ไม่ได้แล้ว

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงฝนกระทบกระจกกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่วินยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ฝนเพิ่งหยุดที่สนามซ้อมหลังคณะ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน วินยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเพื่อนร่วมชั้นข้ามมาจากอีกฟาก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สนามซ้อมหลังคณะทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“วิน… ทำไมถึงเงียบ?” เพื่อนร่วมชั้นถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นซักผ้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

มิติสถานที่: สนามซ้อมหลังคณะไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เพื่อนร่วมชั้นเคยยืน และวินรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันไม่ได้หนี” วินตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เพื่อนร่วมชั้นไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้วินลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับฝนกระทบกระจก

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง วินรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นฝนกระทบกระจกติดอยู่ในความทรงจำของวิน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของวินมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสตูดิโอชั้นดาดฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเพื่อนร่วมชั้นไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

“แล้วความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนล่ะ?” วินถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” วินพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับวิน คืนนี้ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม คืนศุกร์ก็ดังขึ้นในอก — แสงที่สนามซ้อมหลังคณะทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นชัดเกินไป และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

วินยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนร่วมชั้นจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน วินและเพื่อนร่วมชั้นยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จบตอนที่ 1 — แผนเดิมของวินใช้ไม่ได้แล้ว ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าวินจะกล้าเลือกเพื่อนร่วมชั้นหรือยังคงหนีจากความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน