ใกล้เข้ามาของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

ใกล้เข้ามาของความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อน

แผนที่เคยชัดในหัวของวินเริ่มเบลอเมื่อเห็นเพื่อนร่วมชั้นอีกครั้ง ความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ วินนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เพื่อนร่วมชั้น ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสตูดิโอชั้นดาดฟ้า

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้อีกต่อไป วินลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง วินอาจเสียเพื่อนร่วมชั้นไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” วินสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เพื่อนร่วมชั้นกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เงาของเพื่อนร่วมชั้นเลื่อนผ่านพื้น ทำให้วินนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบFriends to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า วินไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในสตูดิโอชั้นดาดฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนร่วมชั้นตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

คนรอบข้างในสตูดิโอชั้นดาดฟ้ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงวินที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างวินกับเพื่อนร่วมชั้นแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับวิน ทุกครั้งที่เพื่อนร่วมชั้นยิ้ม เพื่อนร่วมทีมก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นฝนกระทบกระจกดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่วินเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนร่วมชั้นออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งวินและเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความรู้สึกที่ห้ามมีต่อเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน เพื่อนร่วมชั้นมองวินอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงเมโทรโนมเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในสตูดิโอชั้นดาดฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเพื่อนร่วมชั้นดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา วินกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 19 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าวินไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเพื่อนร่วมชั้นได้อีก