เงียบในเมืองลอยฟ้าดังขึ้น

เงียบในเมืองลอยฟ้าดังขึ้น

ประตูวิหารหินโบราณเปิดออกก่อนที่เลย์จะพร้อม จอมเวทยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเสียอีก

บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เลย์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

มิติร่างกาย: มือของเลย์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในเมืองลอยฟ้า ระยะห่างกับจอมเวทเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จอมเวทพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเลย์ออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ เลย์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับจอมเวท

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จอมเวทก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเรา”

ในอกของเลย์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองลอยฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจอมเวทไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

“ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จอมเวทหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

กลิ่นเสียงปีกมังกรติดอยู่ในความทรงจำของเลย์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” จอมเวทตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และจอมเวทไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเลย์ คืนนี้ชัดเจนว่าจอมเวทไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

ก่อนจากกัน จอมเวทมองเลย์อีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นโอโซนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” จอมเวทถามเสียงเบา เลย์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” จอมเวทกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เลย์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 14 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเลย์ไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจอมเวทได้อีก