ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ

ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงปีกมังกรกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เลย์ยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูวิหารหินโบราณเปิดออกก่อนที่เลย์จะพร้อม จอมเวทยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเสียอีก

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จอมเวทพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเลย์ออกไปจริงๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในเมืองลอยฟ้าบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเลย์บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องมิติเงาย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จอมเวทก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างเลย์กับจอมเวทกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เลย์รู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นเสียงปีกมังกรติดอยู่ในความทรงจำของเลย์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเลย์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองลอยฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจอมเวทไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” เลย์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” จอมเวทตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเลย์ คืนนี้ชัดเจนว่าจอมเวทไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

เลย์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จอมเวทจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในเมืองลอยฟ้า แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เลย์และจอมเวทยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

จอมเวทขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเลย์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกวิหารหินโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองลอยฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเลย์กับจอมเวท

กลิ่นกลิ่นโอโซนยังไม่จาง เลย์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 13 — ผู้พิทักษ์กับคำถามเงียบ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเลย์จะกล้าเลือกจอมเวทหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด