ทางตันที่วิหารหินโบราณ

ทางตันที่วิหารหินโบราณ

ประตูวิหารหินโบราณเปิดออกก่อนที่เลย์จะพร้อม จอมเวทยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเสียอีก

มิติร่างกาย: มือของเลย์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในเมืองลอยฟ้า ระยะห่างกับจอมเวทเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เงาของจอมเวทเลื่อนผ่านพื้น ทำให้เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจอมเวททาบยาวบนพื้น เลย์จำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่เมืองลอยฟ้าอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” จอมเวทพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักเลย์ออกไปจริงๆ

บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” จอมเวทก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเรา”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบChosen Wrongที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เลย์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในวิหารหินโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเลย์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จอมเวทขยับเข้ามา

“ถ้าฉันขอเวลา…” จอมเวทกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ความกลัวยังอยู่ แต่เลย์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจอมเวทออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จอมเวทจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และจอมเวทไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — กลิ่นกลิ่นโอโซนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เลย์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เลย์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จอมเวทขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเลย์ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกวิหารหินโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในเมืองลอยฟ้า เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเลย์กับจอมเวท

กลิ่นเสียงปีกมังกรยังไม่จาง เลย์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 12 — ทางตันที่วิหารหินโบราณ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่