เศษซากของป่าโบราณ

เศษซากของป่าโบราณ

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เลย์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ฝนเพิ่งหยุดที่ท่าเรือมิติ แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เลย์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของจอมเวทข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างจอมเวทดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เลย์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นกลิ่นโอโซนชัดขึ้น

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่ท่าเรือมิติทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

มิติสถานที่: ท่าเรือมิติไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่จอมเวทเคยยืน และเลย์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“เลย์… ทำไมถึงเงียบ?” จอมเวทถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในท่าเรือมิติ ทำให้เลย์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เลย์พยายามยิ้ม “ในเมืองลอยฟ้านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของเลย์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” จอมเวทกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของเลย์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากเมืองลอยฟ้า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจอมเวทไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเลย์ คืนนี้ชัดเจนว่าจอมเวทไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นนั่งก่อน” จอมเวทชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเลย์กับจอมเวทแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับเลย์ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้จอมเวท — แสงที่ท่าเรือมิติทำให้ใบหน้าของจอมเวทชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเลย์และจอมเวทไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม เลย์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ท่าเรือมิติ แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เลย์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่จอมเวทมองไปทางหน้าต่างของเมืองลอยฟ้า ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในเมืองลอยฟ้าเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของจอมเวทดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เลย์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เลย์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เลย์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องป่าโบราณโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 3 — เศษซากของป่าโบราณ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่