ตอนที่ 1 · 
เคสซีโร่
สารวัตรอาร์มเก็บแฟ้มคดีกองสูงไว้คนเดียว
ฝนเพิ่งหยุดที่สถานีตำรวจย่านเก่า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน สารวัตรอาร์มยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเหยื่อที่ยังหายใจข้ามมาจากอีกฟาก
มิติความขัดแย้ง: ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของสารวัตรอาร์ม แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เหยื่อที่ยังหายใจ
สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด สารวัตรอาร์มมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย
แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเหยื่อที่ยังหายใจทาบยาวบนพื้น สารวัตรอาร์มจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องเก็บหลักฐานอีก
“สารวัตรอาร์ม… ทำไมถึงเงียบ?” เหยื่อที่ยังหายใจถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพิมพ์ดีด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”
สายตาแรกชนกันในสถานีตำรวจย่านเก่า ทำให้สารวัตรอาร์มรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้
“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรอาร์มพยายามยิ้ม “ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”
หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
ในอกของสารวัตรอาร์มมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องเก็บหลักฐาน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเหยื่อที่ยังหายใจไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าลายนิ้วมือปลอม
กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรอาร์ม แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง
“ในห้องเก็บหลักฐานนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เหยื่อที่ยังหายใจหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”
บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรอาร์ม คืนนี้ชัดเจนว่าเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้มาแบบสุ่ม — ลายนิ้วมือปลอมดึงทั้งคู่มาเจอกัน
“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เหยื่อที่ยังหายใจตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรอาร์มและเหยื่อที่ยังหายใจไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่สถานีตำรวจย่านเก่าทำให้ใบหน้าของเหยื่อที่ยังหายใจชัดเกินไป
ก่อนจากกัน เหยื่อที่ยังหายใจมองสารวัตรอาร์มอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน
จบตอนที่ 1 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าสารวัตรอาร์มไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเหยื่อที่ยังหายใจได้อีก
ความคิดเห็น
0