ใกล้เข้ามาของลายนิ้วมือปลอม

ใกล้เข้ามาของลายนิ้วมือปลอม

แผนที่เคยชัดในหัวของสารวัตรอาร์มเริ่มเบลอเมื่อเห็นเหยื่อที่ยังหายใจอีกครั้ง ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

มิติร่างกาย: มือของสารวัตรอาร์มสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องเก็บหลักฐาน ระยะห่างกับเหยื่อที่ยังหายใจเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของสารวัตรอาร์ม

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเหยื่อที่ยังหายใจทาบยาวบนพื้น สารวัตรอาร์มจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องเก็บหลักฐานอีก

“ฉันกลัว” สารวัตรอาร์มสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรอาร์มอาจเสียเหยื่อที่ยังหายใจไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เหยื่อที่ยังหายใจกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบCold Caseที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า สารวัตรอาร์มไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในฉากเหตุการณ์คอนโดยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงสารวัตรอาร์มที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เหยื่อที่ยังหายใจขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” สารวัตรอาร์มกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่สารวัตรอาร์มเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเหยื่อที่ยังหายใจออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เหยื่อที่ยังหายใจจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

สารวัตรอาร์มยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เหยื่อที่ยังหายใจจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรอาร์มกับเหยื่อที่ยังหายใจแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรอาร์มจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งสารวัตรอาร์มไว้กับคำถามเรื่องลายนิ้วมือปลอมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเหยื่อที่ยังหายใจปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแฟ้มคดีกองสูงยังไม่จาง สารวัตรอาร์มสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากฉากเหตุการณ์คอนโดตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ลายนิ้วมือปลอมจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงาน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ฉากเหตุการณ์คอนโด แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ สารวัตรอาร์มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เหยื่อที่ยังหายใจมองไปทางหน้าต่างของห้องเก็บหลักฐาน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 11 — ปมของลายนิ้วมือปลอมยังคุกรุ่น และเหยื่อที่ยังหายใจจะกลับมาในจังหวะที่สารวัตรอาร์มคาดไม่ถึง