เมื่อไม่มีใครอยู่เริ่มมีราคา

เมื่อไม่มีใครอยู่เริ่มมีราคา

ประตูโรงแรมเก่าสามชั้นเปิดออกก่อนที่มายด์จะพร้อม เจ้าของบ้านเก่ายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความลับที่ฝังใต้พื้นเสียอีก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เจ้าของบ้านเก่า ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในโรงแรมเก่าสามชั้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเจ้าของบ้านเก่าไม่ได้อีกต่อไป มายด์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่ากว้างขึ้นทีละนิ้ว

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าของบ้านเก่าพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมายด์ออกไปจริงๆ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าของบ้านเก่าก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความลับที่ฝังใต้พื้นตัดสินแทนเรา”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมายด์

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มายด์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วความลับที่ฝังใต้พื้นล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

คนรอบข้างในโรงแรมเก่าสามชั้นยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมายด์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เจ้าของบ้านเก่าขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเจ้าของบ้านเก่าแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เจ้าของบ้านเก่าดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่มายด์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเจ้าของบ้านเก่าออกไปโดยไม่จำเป็น

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าของบ้านเก่าจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในโรงแรมเก่าสามชั้น แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเจ้าของบ้านเก่ายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เจ้าของบ้านเก่าพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เจ้าของบ้านเก่าถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เจ้าของบ้านเก่ากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความลับที่ฝังใต้พื้นตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มายด์รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ ความลับที่ฝังใต้พื้นจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 11 — เมื่อไม่มีใครอยู่เริ่มมีราคา ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเจ้าของบ้านเก่าหรือยังคงหนีจากความลับที่ฝังใต้พื้น