รอยร้าวจากคำโกหกเพื่อปกป้อง

รอยร้าวจากคำโกหกเพื่อปกป้อง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงกริ่งโรงเรียนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่พลอยยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูดาดฟ้าโรงเรียนเปิดออกก่อนที่พลอยจะพร้อม บอยยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าคำโกหกเพื่อปกป้องเสียอีก

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” บอยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักพลอยออกไปจริงๆ

มิติร่างกาย: มือของพลอยสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในดาดฟ้าโรงเรียน ระยะห่างกับบอยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” บอยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำโกหกเพื่อปกป้องตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างพลอยกับบอยกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของพลอย

คนรอบข้างในดาดฟ้าโรงเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงพลอยที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่บอยขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า พลอยไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” พลอยกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่บอยจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่พลอยเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักบอยออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างพลอยกับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่พลอยยังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับบอย วัยเรียนทำให้คำโกหกเพื่อปกป้องดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

พลอยยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้บอยจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งพลอยไว้กับคำถามเรื่องคำโกหกเพื่อปกป้องที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของบอยปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง พลอยสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากดาดฟ้าโรงเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำโกหกเพื่อปกป้องจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ดาดฟ้าโรงเรียน แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ พลอยได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่บอยมองไปทางหน้าต่างของดาดฟ้าโรงเรียน ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 6 — ปมของคำโกหกเพื่อปกป้องยังคุกรุ่น และบอยจะกลับมาในจังหวะที่พลอยคาดไม่ถึง