สิ่งที่เฟิร์นมองออกก่อนใคร

สิ่งที่เฟิร์นมองออกก่อนใคร

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงหัวเราะในห้องกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เก้ายังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

เช้าวันรุ่งขึ้น เก้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินหลังฝนบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในร้านน้ำใต้หอ

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

มิติความขัดแย้ง: คนที่สามที่รู้ความลับไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเก้า แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้บอย

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

คำชมเล็กน้อยจากบอยหนักกว่าคำตำหนิ เก้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่บอยยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

นอกร้านน้ำใต้หอ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเก้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของบอยปนกับห้องชมรม

เก้ากุมมือแน่น ภาพของคนที่สามที่รู้ความลับวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงบอย แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในห้องสมุดหลังเลิกเรียนจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” บอยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” บอยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ถ้าให้ย้อนกลับ เก้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน การหนีแพงกว่าการเผชิญ บอยยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับบอยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ร้านน้ำใต้หอกับบอย วัยเรียนทำให้คนที่สามที่รู้ความลับดูใหญ่เกินตัว — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินหลังฝน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและบอยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคนที่สามที่รู้ความลับทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน บอยมองเก้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกร้านน้ำใต้หอ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดหลังเลิกเรียน เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับเก้ากับบอย

กลิ่นกลิ่นดินหลังฝนยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากร้านน้ำใต้หอตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คนที่สามที่รู้ความลับจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงหัวเราะในห้อง — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ร้านน้ำใต้หอ แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเก้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นบอยได้อีก