เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เมื่อตลาดนัดยุทธจักรไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงหมอกเช้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เซวียนยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของเซวียนเริ่มเบลอเมื่อเห็นศิษย์พี่อีกครั้ง คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

“ฉันกลัว” เซวียนสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติความขัดแย้ง: คำสาบานที่ห้ามรักไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของเซวียน แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ศิษย์พี่

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ศิษย์พี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เซวียนอาจเสียศิษย์พี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เซวียนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นหมอกเช้าติดอยู่ในความทรงจำของเซวียน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของเซวียนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เซวียนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศิษย์พี่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเซวียน คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สำนักบนเขาทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

เซวียนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเซวียนไว้กับคำถามเรื่องคำสาบานที่ห้ามรักที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศิษย์พี่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เซวียนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องพระจันทร์โดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เซวียนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศิษย์พี่ถามเสียงเบา เซวียนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ศิษย์พี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เซวียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 19 — ปมของคำสาบานที่ห้ามรักยังคุกรุ่น และศิษย์พี่จะกลับมาในจังหวะที่เซวียนคาดไม่ถึง