ทางสู่ยุทธจักร

ทางสู่ยุทธจักร

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง เซวียนรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำสาบานที่ห้ามรักจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่สะพานแขวนหมอก แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน เซวียนยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของศิษย์พี่ข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างศิษย์พี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เซวียนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นหมอกเช้าชัดขึ้น

ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สะพานแขวนหมอกทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของเซวียนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในตลาดนัดยุทธจักร ระยะห่างกับศิษย์พี่เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“เซวียน… ทำไมถึงเงียบ?” ศิษย์พี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับหมอกเช้า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

ศิษย์พี่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เซวียนลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับหมอกเช้า

“ฉันไม่ได้หนี” เซวียนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นหมอกเช้าติดอยู่ในความทรงจำของเซวียน แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เซวียนกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ในอกของเซวียนมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากตลาดนัดยุทธจักร อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งศิษย์พี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำสาบานที่ห้ามรัก

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเซวียน คืนนี้ชัดเจนว่าศิษย์พี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำสาบานที่ห้ามรักดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ศิษย์พี่จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเซวียนกับศิษย์พี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านตลาดนัดยุทธจักร ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของเซวียน ขณะที่ศิษย์พี่ยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — แสงที่สะพานแขวนหมอกทำให้ใบหน้าของศิษย์พี่ชัดเกินไป

เซวียนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ศิษย์พี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเซวียนไว้กับคำถามเรื่องคำสาบานที่ห้ามรักที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของศิษย์พี่ปนอยู่ด้วยตลอด

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เซวียนจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เซวียนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องยุทธจักรโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เซวียนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” ศิษย์พี่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” ศิษย์พี่ถามเสียงเบา เซวียนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ศิษย์พี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำสาบานที่ห้ามรักตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เซวียนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 4 — ปมของคำสาบานที่ห้ามรักยังคุกรุ่น และศิษย์พี่จะกลับมาในจังหวะที่เซวียนคาดไม่ถึง