ทางที่กอล์ฟไม่อยากเลือก

ทางที่กอล์ฟไม่อยากเลือก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นซักผ้ากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่กอล์ฟยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของกอล์ฟเริ่มเบลอเมื่อเห็นรุ่นพี่ปีสี่อีกครั้ง คำนิยามของเราไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ฉันกลัว” กอล์ฟสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติสถานที่: หอพักมหาวิทยาลัยไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่รุ่นพี่ปีสี่เคยยืน และกอล์ฟรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” รุ่นพี่ปีสี่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง กอล์ฟอาจเสียรุ่นพี่ปีสี่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของกอล์ฟ

คนรอบข้างในหอพักมหาวิทยาลัยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงกอล์ฟที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบEnemies to Loversที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า กอล์ฟไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“แล้วคำนิยามของเราล่ะ?” กอล์ฟถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ปีสี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ความกลัวยังอยู่ แต่กอล์ฟเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักรุ่นพี่ปีสี่ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างกอล์ฟกับรุ่นพี่ปีสี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับกอล์ฟ ทุกครั้งที่รุ่นพี่ปีสี่ยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นซักผ้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของเราทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

กอล์ฟยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่ปีสี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสนามซ้อมหลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน กอล์ฟและรุ่นพี่ปีสี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

กอล์ฟเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” รุ่นพี่ปีสี่พยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” รุ่นพี่ปีสี่ถามเสียงเบา กอล์ฟตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” รุ่นพี่ปีสี่กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้คำนิยามของเราตัดสินแทนเราอีกต่อไป” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที กอล์ฟมองรุ่นพี่ปีสี่แล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้รุ่นพี่เหมือนเคย

รุ่นพี่ปีสี่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนกอล์ฟได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 13 — ทางที่กอล์ฟไม่อยากเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ากอล์ฟจะกล้าเลือกรุ่นพี่ปีสี่หรือยังคงหนีจากคำนิยามของเรา