รอยร้าวจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

รอยร้าวจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

ประตูเมืองลอยฟ้าเปิดออกก่อนที่มิระจะพร้อม ปีศาจพันธสัญญายืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเสียอีก

มิติสถานที่: เมืองลอยฟ้าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่ปีศาจพันธสัญญาเคยยืน และมิระรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด มิระมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปีศาจพันธสัญญาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ท่าเรือมิติอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปีศาจพันธสัญญาพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมิระออกไปจริงๆ

บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปีศาจพันธสัญญาก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเรา”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากท่าเรือมิติ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปีศาจพันธสัญญาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

กลิ่นแสงมานาติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ปีศาจพันธสัญญาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าปีศาจพันธสัญญาไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มิระพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและปีศาจพันธสัญญาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

ก่อนจากกัน ปีศาจพันธสัญญามองมิระอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นโอโซนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 13 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามิระไม่อาจทำเป็นไม่เห็นปีศาจพันธสัญญาได้อีก