ทางที่มิระไม่อยากเลือก

ทางที่มิระไม่อยากเลือก

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นโอโซนกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มิระยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของมิระเริ่มเบลอเมื่อเห็นปีศาจพันธสัญญาอีกครั้ง บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

“ฉันกลัว” มิระสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปีศาจพันธสัญญาไม่ได้อีกต่อไป มิระลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปีศาจพันธสัญญากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มิระอาจเสียปีศาจพันธสัญญาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง มิระรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากท่าเรือมิติ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปีศาจพันธสัญญาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

“แล้วบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มิระพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าปีศาจพันธสัญญาไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่วิหารหินโบราณทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปีศาจพันธสัญญาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในท่าเรือมิติ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและปีศาจพันธสัญญายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ปีศาจพันธสัญญาขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนมิระได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกวิหารหินโบราณ ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในท่าเรือมิติ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับปีศาจพันธสัญญา

กลิ่นกลิ่นโอโซนยังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากวิหารหินโบราณตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 14 — ทางที่มิระไม่อยากเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกปีศาจพันธสัญญาหรือยังคงหนีจากบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด