จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าที่ไม่มีในแผนที่

จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าที่ไม่มีในแผนที่

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต มิระมองปีศาจพันธสัญญาในวิหารหินโบราณ แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงมานาทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปีศาจพันธสัญญาไม่ได้อีกต่อไป มิระลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่ปีศาจพันธสัญญายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปีศาจพันธสัญญาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ท่าเรือมิติอีก

“ฉันกลัว” มิระสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มิระอาจเสียปีศาจพันธสัญญาไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปีศาจพันธสัญญากระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิระกุมมือแน่น ภาพของบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงปีศาจพันธสัญญา แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในท่าเรือมิติจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกวิหารหินโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมิระทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของปีศาจพันธสัญญาปนกับราชินี

“ถ้าฉันขอเวลา…” ปีศาจพันธสัญญากลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ถ้าให้ย้อนกลับ มิระอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในท่าเรือมิติ การหนีแพงกว่าการเผชิญ ปีศาจพันธสัญญายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นนั่งก่อน” ปีศาจพันธสัญญาชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและปีศาจพันธสัญญาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มิระก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

จบตอนที่ 15 — จดหมายที่ถูกพับทิ้งในป่าที่ไม่มีในแผนที่ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่