คำสุดท้ายที่เมืองลอยฟ้า

คำสุดท้ายที่เมืองลอยฟ้า

ฝนเพิ่งหยุดที่เมืองลอยฟ้า แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน มิระยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของปีศาจพันธสัญญาข้ามมาจากอีกฟาก

มิติอารมณ์: กลิ่นกลิ่นโอโซนเปิดช่องให้ความกลัวและความหวังมาพร้อมกัน มิระจึงพูดสั้นลง ขณะที่ปีศาจพันธสัญญาฟังมากขึ้น

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด มิระมองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของปีศาจพันธสัญญาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ท่าเรือมิติอีก

“มิระ… ทำไมถึงเงียบ?” ปีศาจพันธสัญญาถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นโอโซน “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

สายตาแรกชนกันในเมืองลอยฟ้า ทำให้มิระรู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มิระพยายามยิ้ม “ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

ในอกของมิระมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากท่าเรือมิติ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปีศาจพันธสัญญาไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือด

กลิ่นกลิ่นโอโซนติดอยู่ในความทรงจำของมิระ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในท่าเรือมิตินี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ปีศาจพันธสัญญาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมิระ คืนนี้ชัดเจนว่าปีศาจพันธสัญญาไม่ได้มาแบบสุ่ม — บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปีศาจพันธสัญญาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและปีศาจพันธสัญญาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับปีศาจพันธสัญญาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับบัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดเริ่มเผยเงาใกล้ปีศาจพันธสัญญา — แสงที่เมืองลอยฟ้าทำให้ใบหน้าของปีศาจพันธสัญญาชัดเกินไป

ก่อนจากกัน ปีศาจพันธสัญญามองมิระอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นโอโซนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” ปีศาจพันธสัญญาถามเสียงเบา มิระตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” ปีศาจพันธสัญญากล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มิระเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด มิระรู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ บัลลังก์ที่ต้องเสียเลือดจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามิระไม่อาจทำเป็นไม่เห็นปีศาจพันธสัญญาได้อีก