ตอนที่ 20 · 
หน้าเบา
ใกล้เข้ามาของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน
ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต สารวัตรนภามองอัยการในห้องเก็บหลักฐาน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นแสงหลอดนีออนเย็นทำให้ลมหายใจสั้นลง
มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอัยการไม่ได้อีกต่อไป สารวัตรนภาลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี
ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่อัยการยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ
แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของอัยการทาบยาวบนพื้น สารวัตรนภาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่สถานีตำรวจย่านเก่าอีก
“ฉันกลัว” สารวัตรนภาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”
ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง สารวัตรนภาอาจเสียอัยการไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม
“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” อัยการกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”
หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น
สารวัตรนภากุมมือแน่น ภาพของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงอัยการ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในสถานีตำรวจย่านเก่าจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ
นอกห้องเก็บหลักฐาน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับสารวัตรนภาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของอัยการปนกับคดีเก่า
“ถ้าฉันขอเวลา…” อัยการกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”
ถ้าให้ย้อนกลับ สารวัตรนภาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในสถานีตำรวจย่านเก่า การหนีแพงกว่าการเผชิญ อัยการยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ
เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อัยการจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”
ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรนภาและอัยการไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น
ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในห้องเก็บหลักฐานไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงหลอดนีออนเย็น
ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม สารวัตรนภาก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี
ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก สารวัตรนภานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องคดีเก่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้
สารวัตรนภาเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” อัยการพยักโดยไม่รีบตอบ
“เธอคิดอะไรอยู่?” อัยการถามเสียงเบา สารวัตรนภาตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด
“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” อัยการกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” สารวัตรนภาเงยหน้าขึ้นช้าๆ
ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที สารวัตรนภามองอัยการแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้คดีเก่าเหมือนเคย
จบตอนที่ 20 — ใกล้เข้ามาของความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่
ความคิดเห็น
0