แฟ้มในหายไป

แฟ้มในหายไป

ฝนเพิ่งหยุดที่ฉากเหตุการณ์คอนโด แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน สารวัตรนภายืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของอัยการข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ สารวัตรนภานับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อัยการ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในฉากเหตุการณ์คอนโด

หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอัยการไม่ได้อีกต่อไป สารวัตรนภาลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

สายตาแรกชนกันในฉากเหตุการณ์คอนโด ทำให้สารวัตรนภารู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“สารวัตรนภา… ทำไมถึงเงียบ?” อัยการถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับเสียงพิมพ์ดีด “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” สารวัตรนภาพยายามยิ้ม “ในสถานีตำรวจย่านเก่านี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด สารวัตรนภามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของสารวัตรนภามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสถานีตำรวจย่านเก่า อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งอัยการไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อน

“ในสถานีตำรวจย่านเก่านี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” อัยการหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” อัยการตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

กลิ่นกลิ่นกาแฟสำนักงานติดอยู่ในความทรงจำของสารวัตรนภา แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างสารวัตรนภากับอัยการแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในฉากเหตุการณ์คอนโดไม่เข้ากับคำให้การ สารวัตรนภาจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่อัยการดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่ฉากเหตุการณ์คอนโดทำให้ใบหน้าของอัยการชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับสารวัตรนภา คืนนี้ชัดเจนว่าอัยการไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งสารวัตรนภาและอัยการไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความสัมพันธ์ที่ถูกซ่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน อัยการมองสารวัตรนภาอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

จบตอนที่ 4 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าสารวัตรนภาไม่อาจทำเป็นไม่เห็นอัยการได้อีก