คำสุดท้ายที่สะพานแขวนหมอก

คำสุดท้ายที่สะพานแขวนหมอก

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นหมอกเช้า ฟางยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากนักดาบพเนจร คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

มิติเวลา: นาฬิกาในถ้ำดาบโบราณบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของฟางบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องลมดาบย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของฟาง

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของนักดาบพเนจรทาบยาวบนพื้น ฟางจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ถ้ำดาบโบราณอีก

“ฟาง… ทำไมถึงเงียบ?” นักดาบพเนจรถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นดินป่า “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

นักดาบพเนจรไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้ฟางลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับหมอกเช้า

“ฉันไม่ได้หนี” ฟางตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบWandering Bladeที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า ฟางไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในถ้ำดาบโบราณยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงฟางที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่นักดาบพเนจรขยับเข้ามา

“แล้วแค้นเลือดล่ะ?” ฟางถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ความกลัวยังอยู่ แต่ฟางเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักนักดาบพเนจรออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” นักดาบพเนจรตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ฟางยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้นักดาบพเนจรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟางกับนักดาบพเนจรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ลมดาบพัดผ่านถ้ำดาบโบราณ ฝุ่นยุทธจักรเกาะบนปลายแขนของฟาง ขณะที่นักดาบพเนจรยืนขวางทางราวกับคำสาบานเก่าที่ยังไม่ขาด — กลิ่นหมอกเช้าดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ในถ้ำดาบโบราณ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน ฟางและนักดาบพเนจรยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ฟางเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” นักดาบพเนจรพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” นักดาบพเนจรถามเสียงเบา ฟางตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” นักดาบพเนจรกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แค้นเลือดตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฟางเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 3 — คำสุดท้ายที่สะพานแขวนหมอก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าฟางจะกล้าเลือกนักดาบพเนจรหรือยังคงหนีจากแค้นเลือด