สิ่งที่ไกด์ท้องถิ่นมองออกก่อนใคร

สิ่งที่ไกด์ท้องถิ่นมองออกก่อนใคร

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในค่ายพักชั่วคราว

บทสนทนาเล็กๆ ในค่ายพักชั่วคราวกลายเป็นในป่าที่กดทับความเงียบ ฟ้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของคู่แข่งจับความสั่นได้ทุกครั้ง

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของคู่แข่งจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของฟ้า

มิติร่างกาย: มือของฟ้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในค่ายพักชั่วคราว ระยะห่างกับคู่แข่งเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟ้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“ฉันไม่ได้หนี” ฟ้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

ฟ้ากุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ฟ้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

นอกค่ายพักชั่วคราว โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับในป่า

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ฟ้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟ้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งฟ้าไว้กับคำถามเรื่องการทรยศในทีมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้การทรยศในทีมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ฟ้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด ฟ้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ การทรยศในทีมจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จบตอนที่ 7 — ปมของการทรยศในทีมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่ฟ้าคาดไม่ถึง