ใต้เสียงแมลงราตรีในป่าดิบชื้น

ใต้เสียงแมลงราตรีในป่าดิบชื้น

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังตื่นพร้อมร่องรอยของกลิ่นดินเปียกบนปลายนิ้ว ทั้งที่บอกตัวเองแล้วว่าคืนนั้นไม่มีความหมายอะไรในเมืองท่าฝนตก

คำชมเล็กน้อยจากคู่แข่งหนักกว่าคำตำหนิ ฟ้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่คู่แข่งยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มิติร่างกาย: มือของฟ้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในค่ายพักชั่วคราว ระยะห่างกับคู่แข่งเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

“อย่ามองฉันแบบนั้น” ฟ้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ ฟ้าลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับคู่แข่ง

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” ฟ้าพยายามยิ้ม “ในค่ายพักชั่วคราวนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

ฟ้ากุมมือแน่น ภาพของการทรยศในทีมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” คู่แข่งกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

นอกเมืองท่าฝนตก โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับฟ้าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับในป่า

“งั้นนั่งก่อน” คู่แข่งชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟ้าและคู่แข่งไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าการทรยศในทีมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าให้ย้อนกลับ ฟ้าอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่ในป่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟ้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟ้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องในป่าโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

ฟ้าเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” คู่แข่งพยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 8 — ใต้เสียงแมลงราตรีในป่าดิบชื้น ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่