แผนสำรองของคู่แข่ง

แผนสำรองของคู่แข่ง

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด ฟ้ามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ประตูค่ายพักชั่วคราวเปิดออกก่อนที่ฟ้าจะพร้อม นักโบราณคดียืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าแผนที่ที่ขาดมุมเสียอีก

เก้าอี้ว่างข้างนักโบราณคดีดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน ฟ้าเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแมลงราตรีชัดขึ้น

แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับนักโบราณคดีไม่ได้อีกต่อไป ฟ้าลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” นักโบราณคดีพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักฟ้าออกไปจริงๆ

แผนที่ที่ขาดมุมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” นักโบราณคดีก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเรา”

กลิ่นไฟฉายกระพริบติดอยู่ในความทรงจำของฟ้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ถ้าฉันขอเวลา…” นักโบราณคดีกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

ในอกของฟ้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากค่ายพักชั่วคราว อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งนักโบราณคดีไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าแผนที่ที่ขาดมุม

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับฟ้า คืนนี้ชัดเจนว่านักโบราณคดีไม่ได้มาแบบสุ่ม — แผนที่ที่ขาดมุมดึงทั้งคู่มาเจอกัน

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่นักโบราณคดีจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างฟ้ากับนักโบราณคดีแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือฟ้ามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่กลางคืนไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อนักโบราณคดีเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — แสงที่ค่ายพักชั่วคราวทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีชัดเกินไป

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งฟ้าและนักโบราณคดีไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าแผนที่ที่ขาดมุมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม ฟ้าก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นไฟฉายกระพริบ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ค่ายพักชั่วคราว แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ ฟ้าได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่นักโบราณคดีมองไปทางหน้าต่างของค่ายพักชั่วคราว ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในค่ายพักชั่วคราวเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของนักโบราณคดีดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฟ้ากลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่ฟ้าจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก ฟ้านึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องกลางคืนโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

จบตอนที่ 9 — แผนสำรองของคู่แข่ง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่