คำสัญญาใต้ฝนตกนอกระเบียง

คำสัญญาใต้ฝนตกนอกระเบียง

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงกลิ่นยากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่เอิ้นยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

แผนที่เคยชัดในหัวของเอิ้นเริ่มเบลอเมื่อเห็นแม่อีกครั้ง หนี้ที่ยังไม่หมดไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นกลิ่นยาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

“ฉันกลัว” เอิ้นสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

มิติเวลา: นาฬิกาในโรงพยาบาลชั้นนอกบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเอิ้นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องในศาลย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” แม่กระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง เอิ้นอาจเสียแม่ไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

เงาของแม่เลื่อนผ่านพื้น ทำให้เอิ้นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

คนรอบข้างในศาลแพ่งยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเอิ้นที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่แม่ขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบInheritance Woundที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เอิ้นไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ในโรงพยาบาลชั้นนอกนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” แม่หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เอิ้นพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ความกลัวยังอยู่ แต่เอิ้นเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักแม่ออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — กลิ่นกลิ่นยาดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเอิ้นและแม่ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหนี้ที่ยังไม่หมดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ก่อนจากกัน แม่มองเอิ้นอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นฝนตกนอกระเบียงเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในโรงพยาบาลชั้นนอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแม่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เอิ้นกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เอิ้นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก เอิ้นนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องในศาลโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

เอิ้นเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” แม่พยักโดยไม่รีบตอบ

จบตอนที่ 20 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเอิ้นไม่อาจทำเป็นไม่เห็นแม่ได้อีก