บทใหม่ของเอิ้น

บทใหม่ของเอิ้น

อากาศที่โรงพยาบาลชั้นนอกเย็นกว่าที่เอิ้นจำได้ กลิ่นกลิ่นยาลอยมาก่อนเสียงฝีเท้า — และก่อนที่แม่จะปรากฏตรงมุมเดิมที่ทั้งคู่เคยแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกัน

มิติเวลา: นาฬิกาในโรงพยาบาลชั้นนอกบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเอิ้นบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องแม่ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของแม่จางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของเอิ้น

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของแม่ทาบยาวบนพื้น เอิ้นจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่โรงพยาบาลชั้นนอกอีก

“เอิ้น… ทำไมถึงเงียบ?” แม่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นยา “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

แม่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้เอิ้นลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นยา

“ฉันไม่ได้หนี” เอิ้นตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

เอิ้นกุมมือแน่น ภาพของหนี้ที่ยังไม่หมดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงแม่ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในโรงพยาบาลชั้นนอกจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกศาลแพ่ง โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับเอิ้นทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของแม่ปนกับแม่

“แล้วหนี้ที่ยังไม่หมดล่ะ?” เอิ้นถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ถ้าให้ย้อนกลับ เอิ้นอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในโรงพยาบาลชั้นนอก การหนีแพงกว่าการเผชิญ แม่ยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” แม่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

เอิ้นยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้แม่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเอิ้นกับแม่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ บ้านและชื่อเสียงกดทับคำพูดของเอิ้น ทุกประโยคในศาลแพ่งมีราคา แม่ยืนเป็นทั้งที่พักและพายุในเวลาเดียวกัน — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นยา

ในโรงพยาบาลชั้นนอก แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เอิ้นและแม่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ เอิ้นได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่แม่มองไปทางหน้าต่างของโรงพยาบาลชั้นนอก ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในโรงพยาบาลชั้นนอกเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของแม่ดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เอิ้นกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่เอิ้นจะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

จบตอนที่ 5 — บทใหม่ของเอิ้น ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเอิ้นจะกล้าเลือกแม่หรือยังคงหนีจากหนี้ที่ยังไม่หมด