ทางที่ภูผาไม่อยากเลือก

ทางที่ภูผาไม่อยากเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต ภูผามองคู่แข่งในป่าดิบชื้น แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นดินเปียกทำให้ลมหายใจสั้นลง

มิติเวลา: นาฬิกาในค่ายพักชั่วคราวบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของภูผาบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องนักล่าย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของคู่แข่งจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของภูผา

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของคู่แข่งทาบยาวบนพื้น ภูผาจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ค่ายพักชั่วคราวอีก

“ฉันกลัว” ภูผาสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง ภูผาอาจเสียคู่แข่งไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” คู่แข่งกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ภูผากุมมือแน่น ภาพของแผนที่ที่ขาดมุมวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงคู่แข่ง แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในค่ายพักชั่วคราวจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกป่าดิบชื้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับภูผาทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของคู่แข่งปนกับนักล่า

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” ภูผากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ถ้าให้ย้อนกลับ ภูผาอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในค่ายพักชั่วคราว การหนีแพงกว่าการเผชิญ คู่แข่งยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คู่แข่งจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ภูผายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้คู่แข่งจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างภูผากับคู่แข่งแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ แผนที่ในมือภูผามีรอยพับใหม่ เส้นทางสู่นักล่าไม่ได้ปลอดภัยอีกต่อไปเมื่อคู่แข่งเลือกข้างในวินาทีสุดท้าย — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นดินเปียก

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งภูผาไว้กับคำถามเรื่องแผนที่ที่ขาดมุมที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของคู่แข่งปนอยู่ด้วยตลอด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” คู่แข่งกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้แผนที่ที่ขาดมุมตัดสินแทนเราอีกต่อไป” ภูผาเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ภูผามองคู่แข่งแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้นักล่าเหมือนเคย

คู่แข่งขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนภูผาได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกป่าดิบชื้น ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในค่ายพักชั่วคราว เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับภูผากับคู่แข่ง

กลิ่นกลิ่นดินเปียกยังไม่จาง ภูผาสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากป่าดิบชื้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้แผนที่ที่ขาดมุมจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 18 — ปมของแผนที่ที่ขาดมุมยังคุกรุ่น และคู่แข่งจะกลับมาในจังหวะที่ภูผาคาดไม่ถึง