ตอนที่ 1 · 
Liora
ฝนตกตอนสามทุ่มสิบเจ็ดนาที
เสียงหยดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างดังสม่ำเสมอ ขณะที่แสงจากตึกสูงฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ามาในห้องทำงานที่เกือบจะมืดสนิท
“พอเถอะ”
เสียงของภาคินดังขึ้นในที่สุด
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาคมที่เคยนิ่งสงบกำลังมองคนตรงหน้าอย่างเหนื่อยล้า
“นายพูดแบบนี้มาเป็นครั้งที่สามแล้ว”
“เพราะนายไม่เคยฟัง”
คนตรงหน้าตอบทันที
เรย์ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ ใบหน้าที่ปกติมักมีรอยยิ้มกลับไม่มีแม้แต่นิดเดียว เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกฝนเล็กน้อยบริเวณไหล่ และเส้นผมสีดำที่เคยจัดอย่างดีตอนเช้าก็ยุ่งเหยิงไปหมด
“ฉันไม่ได้ไม่ฟัง”
ภาคินถอนหายใจ
“ฉันแค่ไม่เข้าใจว่านายจะเอาอะไรจากฉันอีก”
เรย์หัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุขเลย
“ฉันอยากได้คำตอบ”
“คำตอบอะไร”
“ทำไมวันนั้นนายถึงหายไป”
ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที
ภาคินละสายตาจากเขา
คำถามนี้ไม่ใช่คำถามใหม่
ตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา เรย์ถามเขาเรื่องนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
และทุกครั้ง ภาคินก็เลือกไม่ตอบ
“มันผ่านมาแล้ว”
“สำหรับนายอาจผ่านมาแล้ว”
เรย์พูดช้า ๆ
“แต่สำหรับฉัน มันไม่เคยผ่านไปเลย”
ภาคินกำมือแน่นใต้โต๊ะ
เจ็ดปี
เจ็ดปีที่เขาพยายามลืมเรื่องคืนนั้น
เจ็ดปีที่เขาพยายามเชื่อว่าการตัดสินใจของตัวเองในวันนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
แต่พอได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขากลับพบว่าความทรงจำทั้งหมดไม่ได้หายไปไหน
มันเพียงถูกซ่อนไว้
และเรย์คือคนที่ลากมันกลับออกมา
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่งกับฉัน”
“ถ้านายไม่อยากให้ฉันยุ่ง แล้วทำไมถึงรับงานนี้?”
ภาคินเงียบ
เรย์วางเอกสารลงบนโต๊ะ
“บริษัทของฉันต้องการนาย”
“นี่มันเรื่องงาน”
“สำหรับนายมันเป็นเรื่องงาน”
เรย์มองเขาตรง ๆ
“แต่สำหรับฉัน นายไม่เคยเป็นแค่เรื่องงาน”
หัวใจของภาคินกระตุกวูบ
เขาลุกขึ้นทันที
“กลับไปเถอะ”
“ภาคิน”
“ฉันบอกให้กลับไป”
“นายยังรักฉันอยู่ใช่ไหม?”
คำถามนั้นทำให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ภาคินไม่ตอบ
เรย์ก้าวเข้ามาใกล้
หนึ่งก้าว
สองก้าว
จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร
“ถ้านายไม่รักแล้ว ก็มองตาฉันแล้วพูดออกมา”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
สายตาของทั้งคู่สบกัน
เป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่ไม่มีใครหลบสายตา
“พูดสิ”
เรย์กระซิบ
“บอกฉันว่าไม่รัก”
ภาคินเม้มริมฝีปาก
คำตอบควรจะง่ายมาก
ไม่รัก
เขาควรพูดแค่สองคำ
แต่กลับไม่มีเสียงใดออกจากลำคอ
เรย์ยิ้มเศร้า
“เห็นไหม”
“เรย์…”
“นายยังรักฉัน”
“อย่าทำแบบนี้”
“แล้วจะให้ฉันทำยังไง?”
เสียงของเรย์สั่น
“ฉันรอนายมาเจ็ดปี ภาคิน”
“…”
“เจ็ดปีที่ฉันพยายามคิดว่านายมีเหตุผลของนาย เจ็ดปีที่ฉันถามตัวเองทุกคืนว่าฉันทำอะไรผิด”
เรย์สูดหายใจเข้าลึก
“แต่วันนี้ฉันไม่อยากรออีกแล้ว”
เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง
ภาคินควรจะถอย
แต่กลับยืนนิ่ง
“ถ้าฉันจูบนายตอนนี้ นายจะผลักฉันไหม?”
คำถามนั้นเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงฝน
ภาคินหลับตาลง
เขารู้คำตอบของตัวเองดี
และนั่นต่างหากคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด
“เรย์…”
“ตอบฉัน”
ภาคินลืมตา
ก่อนจะพูดสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าพูดมาตลอดเจ็ดปี
“ฉันไม่รู้”
เรย์มองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วจึงยกมือขึ้นแตะข้างแก้มของเขา
สัมผัสนั้นแผ่วเบา
อบอุ่น
และคุ้นเคยอย่างไม่น่าเชื่อ
ภาคินไม่ได้ถอย
ริมฝีปากของทั้งคู่ค่อย ๆ แตะกัน
เพียงชั่ววินาทีเดียว
ไม่มีคำพูด
ไม่มีคำอธิบาย
มีเพียงเสียงฝนที่ดังอยู่ไกล ๆ
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบ
ภาคินลืมตาขึ้น
แสงแดดส่องเข้ามาเต็มห้อง
เขาขมวดคิ้ว
“…อะไร?”
ไม่มีเสียงฝน
ไม่มีความมืด
ไม่มีเรย์
ภาคินลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว
หัวใจเต้นแรง
เขามองไปรอบห้อง
นี่คือห้องนอนของเขา
ทุกอย่างเหมือนเดิม
โทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง
นาฬิกาดิจิทัลแสดงเวลา
08:12 น.
ภาคินคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา
วันที่บนหน้าจอทำให้เขาชะงัก
วันพฤหัสบดีที่ 21 สิงหาคม
เขานิ่งไป
มือเย็นเฉียบ
“เป็นไปไม่ได้…”
เขาจำได้ชัดเจนว่าเมื่อคืนคือวันศุกร์ที่ 22 สิงหาคม
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดปฏิทิน
วันที่ยังคงเป็นวันพฤหัสบดี
ข้อความล่าสุดในโทรศัพท์คือข้อความที่เขาส่งให้เรย์เมื่อวาน
“เจอกันสามทุ่มที่บริษัท”
ภาคินอ่านข้อความนั้นซ้ำ
แล้วรีบเปิดแชต
ข้อความทุกอย่างยังอยู่
แต่ไม่มีข้อความของเมื่อคืน
ไม่มีข้อความที่ทะเลาะกัน
ไม่มีข้อความที่เรย์ถามเขาว่า
นายยังรักฉันอยู่ใช่ไหม?
ภาคินลุกจากเตียงทันที
เขาวิ่งไปที่กระจก
ใบหน้าของตัวเองยังเหมือนเดิม
ไม่มีอะไรผิดปกติ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเรย์
เสียงสัญญาณดังเพียงครั้งเดียว
“ฮัลโหล?”
เสียงนั้นทำให้ภาคินชะงัก
“เรย์?”
“ใช่ นายเป็นอะไร?”
“วันนี้วันที่เท่าไหร่?”
ปลายสายเงียบไปสองวินาที
“ยี่สิบเอ็ด”
ภาคินหลับตา
หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม
“เมื่อวานเราเจอกันไหม?”
“เมื่อวาน?”
“ใช่”
“ไม่ได้เจอ”
เรย์ตอบทันที
“นายลืมหรือเปล่า? เรานัดกันคืนนี้”
ภาคินกำโทรศัพท์แน่น
คืนนี้
ใช่
มันยังไม่เกิดขึ้น
ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
เขายังมีเวลา
เวลาอีกหนึ่งวัน
“เรย์”
“ว่าไง?”
ภาคินกลืนน้ำลาย
“ถ้าคืนนี้ฉันบอกว่าอย่ามาหาฉัน นายจะฟังไหม?”
“ทำไม?”
“แค่ฟังฉัน”
เรย์หัวเราะเบา ๆ
“นายพูดเหมือนคนเพิ่งฝันร้าย”
ภาคินไม่ได้ตอบ
เพราะเขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
จะบอกได้อย่างไรว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาเพิ่งจูบคนที่ไม่ได้อยู่ในวันนี้
จะบอกได้อย่างไรว่าเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในวันเดียวกับที่เพิ่งผ่านไป
และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ…
เขาจำได้ทุกอย่าง
“ภาคิน?”
“…”
“ยังอยู่ไหม?”
“อยู่”
เขาพูดออกมาในที่สุด
“เจอกันคืนนี้”
แล้วกดวางสาย
ภาคินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง
สายตาเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนัง
08:15 น.
เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
สัมผัสของเรย์ยังเหมือนอยู่ตรงนั้น
ชัดเจนเกินกว่าจะเป็นความฝัน
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในมือสั่น
มีข้อความใหม่เข้ามา
จากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ
“อย่าจูบเขาอีกเป็นครั้งที่สอง”
ภาคินจ้องข้อความนั้นอยู่นาน
ก่อนจะมีข้อความที่สองปรากฏขึ้น
“เพราะครั้งแรก…นายยังเสียเขาไปไม่มากพอ”
หัวใจของภาคินหยุดเต้นไปชั่วขณะ
เขารีบโทรกลับ
หมายเลขไม่สามารถติดต่อได้
หน้าจอขึ้นเพียงคำว่า
ไม่พบหมายเลขนี้
ภาคินยืนอยู่ตรงนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก
และเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มเข้าใจว่า…
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
อาจไม่ใช่ปาฏิหาริย์
แต่อาจเป็นคำเตือน
และคืนนี้…
เขาจะต้องเจอกับเรย์อีกครั้ง
ในวันที่ทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้นเหมือนเดิม
ยกเว้นครั้งนี้
เขารู้ล่วงหน้าแล้วว่า…จูบหนึ่งครั้ง สามารถเปลี่ยนทั้งชีวิตได้
ความคิดเห็น
0