ตอนที่ 3 · 
Liora
“เราเคยรู้จักกันเหรอ?”
ประโยคนั้นยังคงดังอยู่ในหัวของภาคิน
เขาจ้องเรย์อยู่นาน ราวกับกำลังรอให้อีกฝ่ายหัวเราะแล้วบอกว่าแค่ล้อเล่น
แต่ไม่มี
เรย์มองเขาด้วยสายตาสุภาพและระมัดระวัง
เหมือนคนที่กำลังพยายามทำความรู้จักคนแปลกหน้า
“นายชื่ออะไร?”
ภาคินไม่ตอบ
ริมฝีปากของเขาแห้งผาก
“เรย์…”
“ครับ?”
ภาคินรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกอยู่ข้างใน
เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน คนตรงหน้ายังเป็นคนที่เขารัก
เป็นคนที่เขาเคยรู้จักมานานกว่าสิบปี
และเป็นคนที่เพิ่งจูบเขา
แต่ตอนนี้…
อีกฝ่ายกลับจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อของเขา
ภาคินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความยังอยู่
“กฎข้อแรกเริ่มทำงานแล้ว”
เขาเลื่อนลง
ข้อความถัดไปยังคงอยู่
“แต่ความทรงจำที่หายไป…ไม่ใช่ของเขา”
ภาคินอ่านข้อความซ้ำ
“หมายความว่าอะไร…”
“คุณกำลังคุยกับใคร?”
เรย์ถาม
ภาคินเงยหน้าขึ้น
“นายจำฉันไม่ได้จริง ๆ?”
เรย์ส่ายหน้า
“ผมควรจำเหรอ?”
คำว่า ผม ทำให้ภาคินใจหาย
เมื่อก่อนเรย์ไม่เคยเรียกเขาแบบนี้
“นายเรียกฉันว่าอะไร?”
“คุณภาคิน?”
ภาคินนิ่ง
เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่เสียงนั้นสั่นจนแทบฟังไม่ออก
“ไม่ใช่…”
“อะไรครับ?”
“นายไม่เคยเรียกฉันแบบนั้น”
เรย์ขมวดคิ้ว
“แล้วผมเคยเรียกคุณว่าอะไร?”
ภาคินกำลังจะตอบ
แต่จู่ ๆ ก็ปวดหัวอย่างรุนแรง
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัว
เด็กผู้ชายสองคนกำลังวิ่งอยู่ในสนามฟุตบอล
เสียงหัวเราะ
ฝนตก
มือสองข้างที่จับกันแน่น
จากนั้นภาพเปลี่ยน
เป็นห้องเรียน
เป็นทางเดินในมหาวิทยาลัย
เป็นผู้ชายคนเดิมที่ยืนยิ้มให้เขา
แล้วภาพทั้งหมดก็ดับลง
ภาคินเซจนต้องจับโต๊ะ
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”
เรย์รีบเข้ามาประคอง
ทันทีที่มือของอีกฝ่ายแตะตัวเขา…
ภาคินจำได้
เรย์เคยจับมือเขาแบบนี้
ในคืนที่แม่ของภาคินเสีย
ในวันที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
ในวันที่พวกเขาทะเลาะกันครั้งแรก
และในคืนเมื่อเจ็ดปีก่อน
ก่อนที่เรย์จะหายไปจากชีวิตเขา
แต่ภาพสุดท้ายกลับไม่เหมือนเดิม
ภาคินเห็นตัวเองกำลังร้องไห้
เห็นเรย์ยืนอยู่ตรงหน้า
และได้ยินเสียงของตัวเองพูดว่า
“ถ้านายเลือกไป ฉันจะลืมนายเอง”
ภาคินสะดุ้ง
“ไม่…”
เรย์มองเขาอย่างตกใจ
“คุณเห็นอะไร?”
ภาคินไม่ตอบ
เขาหันไปหยิบกระดาษบนโต๊ะ
กระดาษที่เขียนกฎสามข้อไว้ตอนเช้า
แต่ตอนนี้…
ข้อที่สองหายไป
เหลือเพียง
กฎข้อที่ 1 — จูบกับเรย์ = ย้อนเวลากลับ 24 ชั่วโมง
และ
กฎข้อที่ 3 — ไม่รู้ว่ามีครั้งต่อไปหรือไม่
ภาคินจ้องหน้ากระดาษ
เมื่อครู่เขาจำได้ชัดเจนว่าเขาเขียนว่า
ฉันยังจำทุกอย่างได้
แต่ตอนนี้มันหายไป
ไม่ใช่ถูกลบ
ไม่มีรอยขีดฆ่า
ไม่มีรอยลบ
เหมือนมันไม่เคยถูกเขียนมาก่อน
“มันกำลังลบความทรงจำของฉัน…”
ภาคินพูดเบา ๆ
เรย์มองเขา
“อะไรลบ?”
“เวลา”
“เวลาไม่มีทางลบความทรงจำได้”
“แต่มันกำลังทำ”
ภาคินหันกลับไป
“และฉันคิดว่ามันกำลังทำมากกว่านั้น”
คืนนั้นภาคินไม่ยอมให้เรย์กลับคนเดียว
เขาพยายามอธิบายทุกอย่าง
เรื่องการย้อนเวลา
เรื่องจูบ
เรื่องข้อความปริศนา
เรื่องเจ็ดปีที่ผ่านมา
แต่เรย์ไม่เชื่อ
“ถ้าผมจำคุณไม่ได้ แล้วทำไมคุณถึงรู้จักผม?”
“เพราะฉันเคยรู้จักนาย”
“เคย?”
ภาคินเงียบ
“เมื่อวานเรายังรู้จักกัน”
เรย์มองเขานาน
“คุณกำลังบอกว่าเราข้ามเวลา?”
“ใช่”
“แล้วทำไมผมจำไม่ได้?”
“เพราะนายไม่ได้เป็นคนที่ลืม”
“แล้วใครลืม?”
ภาคินไม่ตอบ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปภาพ
รูปแรก
เขากับเรย์ตอนเรียนมหาวิทยาลัย
รูปที่สอง
วันรับปริญญา
รูปที่สาม
วันเกิดของเรย์
รูปที่สี่…
หายไป
ภาคินเลื่อนลง
รูปทั้งหมดที่มีเรย์อยู่ด้วยเริ่มหายไปทีละรูป
แต่ไม่ใช่ทั้งหมด
บางรูปยังอยู่
บางรูปหาย
บางรูปเหลือเพียงภาพภาคินยืนอยู่คนเดียว
“มันกำลังแก้ไขอดีต”
เรย์มองหน้าจอ
“ถ้าอย่างนั้น…”
เขาหยุด
“ถ้าเราหยุดจูบกัน ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม?”
ภาคินส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้”
“แล้วเราต้องทำยังไง?”
“หาเหตุผล”
“เหตุผลอะไร?”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
“ทำไมเมื่อเจ็ดปีก่อนนายถึงหายไป”
เรย์นิ่งไป
เป็นครั้งแรกที่สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“ผมไม่รู้”
“นายต้องรู้”
“ผมจำไม่ได้”
“แต่ฉันจำได้”
ภาคินเปิดโทรศัพท์
แล้วส่งรูปหนึ่งให้เรย์
เป็นรูปที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ในภาพ…
มีภาคินกับเรย์ยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟ
และด้านหลังของภาพมีข้อความเขียนด้วยลายมือว่า
21 สิงหาคม
ครั้งที่ 7
เรย์มองภาพนั้นนาน
“ครั้งที่เจ็ด?”
ภาคินรู้สึกหนาวขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันไม่เคยเห็นรูปนี้”
“แต่เป็นคุณกับผม”
“ใช่”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่จำได้?”
ภาคินกำโทรศัพท์แน่น
“เพราะบางที…”
เขาพูดช้า ๆ
“ฉันอาจไม่ได้ย้อนกลับมาเป็นครั้งแรก”
เวลา 01:03 น.
ทั้งสองคนยังนั่งอยู่ในห้องทำงาน
เรย์หลับไปบนโซฟา
ภาคินยังคงค้นข้อมูลเก่า
เขาเปิดอีเมล
ไฟล์เก่า
รูปภาพ
ข้อความ
เอกสารทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับช่วงเจ็ดปีก่อน
จนกระทั่งพบโฟลเดอร์หนึ่ง
ชื่อว่า
24
ภาคินชะงัก
โฟลเดอร์นี้ไม่มีวันที่สร้าง
ไม่มีเจ้าของ
และไม่มีข้อมูลว่ามันมาจากไหน
เขากดเปิด
ข้างในมีไฟล์เพียงไฟล์เดียว
READ_ME_FIRST.txt
ภาคินเปิด
ข้อความมีเพียงสามบรรทัด
ถ้านายกำลังอ่านข้อความนี้
แสดงว่าการย้อนเวลากำลังเริ่มต้นอีกครั้ง
และครั้งนี้…อย่าไว้ใจเรย์
ภาคินนิ่งงัน
ด้านหลังเขา
เสียงของเรย์ดังขึ้น
“ภาคิน…”
เขาหันกลับ
เรย์ยืนอยู่ตรงประตู
ใบหน้าซีด
“นายอ่านอะไรอยู่?”
ภาคินปิดหน้าจอทันที
“ไม่มีอะไร”
เรย์มองเขา
“อย่าโกหกฉัน”
“ฉันไม่ได้โกหก”
“นายกำลังโกหก”
ภาคินเงียบ
เรย์เดินเข้ามาใกล้
“ตั้งแต่เจอกัน ฉันรู้สึกแปลก ๆ”
“แปลกยังไง?”
“เหมือนฉันรู้จักนาย”
“…”
“เหมือนฉันเคยรักนาย”
ภาคินหัวใจเต้นแรง
เรย์หยุดอยู่ตรงหน้า
“แต่ฉันไม่รู้ว่าเมื่อไหร่”
ภาคินมองเขา
“บางทีนายอาจไม่จำเป็นต้องรู้”
“ทำไม?”
“เพราะฉันจะจำแทนนายเอง”
เรย์นิ่ง
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
แต่รอยยิ้มนั้นหายไปทันทีเมื่อโทรศัพท์ของภาคินสั่น
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
“คุณเปิดไฟล์ที่ไม่ควรเปิดแล้ว”
ข้อความที่สองตามมา
“ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคุณจำได้”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
เรย์ยังยืนอยู่ตรงหน้า
แต่ครั้งนี้…
สายตาของเรย์เปลี่ยนไป
ไม่ใช่สายตาของคนที่จำเขาไม่ได้
กลับเป็นสายตาของคนที่…
กำลังซ่อนอะไรบางอย่าง
“ภาคิน”
เรย์พูดเบา ๆ
“นายเชื่อฉันไหม?”
ภาคินไม่ตอบ
เพราะในโทรศัพท์มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าเขาถามว่าเคยรักคุณหรือไม่…”
“อย่าให้เขาตอบ”
ภาคินเงยหน้ามองเรย์
และในวินาทีนั้นเอง…
เขาก็รู้ว่าเกมนี้ไม่ได้มีแค่เขากับเวลา
แต่มีใครอีกคนกำลังควบคุมทุกอย่างอยู่
ความคิดเห็น
0