ตอนที่ 4 · 
Liora
“นายเชื่อฉันไหม?”
คำถามของเรย์ยังค้างอยู่ในอากาศ
ภาคินมองคนตรงหน้าโดยไม่ตอบ
คำเตือนในโทรศัพท์ยังสว่างอยู่
ถ้าเขาถามว่าเคยรักคุณหรือไม่…อย่าให้เขาตอบ
คำเตือนนั้นกำลังบอกอะไร?
อย่าไว้ใจเรย์?
หรืออย่าให้เรย์รู้ว่าเขาจำอะไรได้?
ภาคินไม่รู้
และสิ่งที่ทำให้เขากลัวที่สุดคือ…
เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ความทรงจำของตัวเองเชื่อถือได้แค่ไหน
“ทำไมไม่ตอบ?”
เรย์ถามอีกครั้ง
“ฉันไม่รู้”
“ไม่รู้ว่าเชื่อฉันหรือไม่?”
“ไม่รู้ว่าอะไรคือเรื่องจริง”
เรย์นิ่งไป
ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้
“งั้นถามฉัน”
“อะไร?”
“ถามสิ่งที่นายอยากรู้”
ภาคินสบตาเขา
คำถามมากมายอยู่ในหัว
แต่มีเพียงคำถามเดียวที่เขากล้าพูดออกมา
“เจ็ดปีก่อน นายหายไปทำไม?”
เรย์ไม่ตอบ
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
เหมือนคนที่ถูกกระชากกลับไปยังสถานที่ที่ไม่อยากจำ
“ฉันไม่รู้”
“นายเคยบอกแบบนี้แล้ว”
“เพราะฉันจำไม่ได้จริง ๆ”
“แต่ฉันจำได้”
ภาคินเปิดรูปที่พบในโทรศัพท์
รูปหน้าสถานีรถไฟ
วันที่ 21 สิงหาคม
ครั้งที่ 7
เรย์มองภาพนั้นแล้วนิ่งไป
“นี่…”
“นายเคยเห็นไหม?”
เรย์ส่ายหน้า
“ไม่”
“แน่ใจ?”
“แน่”
ภาคินกำลังจะถามต่อ
แต่เรย์กลับยกมือขึ้นกุมศีรษะ
“ปวดหัว…”
“เรย์?”
“ฉันเห็นอะไรบางอย่าง”
“อะไร?”
เรย์หลับตาแน่น
“สถานีรถไฟ”
หัวใจของภาคินกระตุก
“แล้ว?”
“นายยืนอยู่ตรงหน้า”
“ฉันพูดอะไร?”
เรย์หายใจแรง
“นายร้องไห้”
“แล้วฉันพูดอะไร?”
เรย์ลืมตาขึ้น
“นายบอกว่า…”
เขาหยุด
“บอกว่าอะไร?”
“อย่ากลับมา”
ภาคินชะงัก
“อะไรนะ?”
“นายบอกว่า…ถ้าฉันกลับมา นายจะต้องตาย”
ห้องทั้งห้องเงียบสนิท
ภาคินรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายเย็นลง
“ฉันไม่เคยพูดแบบนั้น”
“แต่ฉันเห็น”
“มันอาจเป็นความทรงจำปลอม”
“แล้วถ้าไม่ใช่ล่ะ?”
เรย์ถามกลับ
ภาคินไม่ตอบ
เพราะตอนนี้เขาเริ่มคิดเหมือนกัน
ถ้าความทรงจำที่เขามีอยู่ทั้งหมด…
ไม่ใช่ความจริงล่ะ?
06:30 น.
ภาคินไม่ได้นอนทั้งคืน
เขานั่งอ่านไฟล์ในโฟลเดอร์ “24” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไม่มีอะไรเพิ่มเติม
มีเพียงไฟล์เดียว
และประโยคเดิม
อย่าไว้ใจเรย์
เขาลองค้นชื่อโฟลเดอร์ในระบบ
ไม่พบ
ค้นคำว่า “24”
ไม่มีผลลัพธ์
เหมือนมันไม่เคยมีอยู่จริง
ภาคินเริ่มสงสัยว่าอาจมีใครเข้าถึงคอมพิวเตอร์ของเขา
เขาเปิดประวัติการเข้าสู่ระบบ
มีการเข้าถึงไฟล์เมื่อคืนเวลา
21:24 น.
ภาคินชะงัก
เขาจำได้ว่าเวลานั้น…
เขากำลังจูบกับเรย์
แปลว่าในขณะที่เขากำลังจูบกัน
มีใครบางคนกำลังเข้าระบบของเขา
“ใครกัน…”
ภาคินรีบเปิดกล้องวงจรปิดของบริษัท
ภาพย้อนหลังเวลา 21:24 น.
หน้าห้องทำงานของเขาว่างเปล่า
ไม่มีใครเดินผ่าน
ไม่มีใครเข้าออก
แต่เวลา 21:24:16…
ภาพกล้องกระตุก
เพียงหนึ่งวินาที
จากนั้นกลับมาเป็นปกติ
ภาคินหยุดภาพ
ขยายภาพ
ในวินาทีที่กล้องกระตุก…
มีเงาคนยืนอยู่หน้าประตู
สูง
ผอม
สวมเสื้อคลุมสีดำ
และกำลังมองตรงมาที่กล้อง
ภาคินขนลุก
เขากดบันทึกภาพไว้
ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง
“กำลังหาใครอยู่?”
ภาคินหันกลับ
เรย์ยืนอยู่ตรงประตู
“นายเข้ามาตอนไหน?”
“เมื่อกี้”
“เห็นอะไรหรือเปล่า?”
“เห็นนายกำลังดูอะไรบางอย่าง”
ภาคินปิดหน้าจอ
“ไม่มีอะไร”
เรย์มองเขา
“นายโกหกอีกแล้ว”
“ฉันแค่ยังไม่รู้ว่าควรบอกนายแค่ไหน”
เรย์เดินเข้ามา
“งั้นฉันจะบอกนายก่อน”
“อะไร?”
เรย์วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
หน้าจอเปิดรูปหนึ่ง
เป็นรูปของภาคิน
แต่ไม่ใช่รูปที่ภาคินเคยเห็น
ในภาพ เขากำลังยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟ
ข้าง ๆ คือเรย์
และตรงมุมล่างของภาพมีตัวเลข
08 / 21 / 2019
ภาคินจำปีนั้นได้
มันคือปีที่เรย์หายไป
“นายมีรูปนี้ได้ยังไง?”
“มันอยู่ในโทรศัพท์ฉัน”
“เมื่อไหร่?”
“ไม่รู้”
“นายเคยเห็นมันมาก่อน?”
“ไม่”
ภาคินหยิบโทรศัพท์ของเรย์ขึ้นมาดู
มีโฟลเดอร์หนึ่งชื่อว่า
LOOP 07
เขากดเปิด
ข้างในมีรูปทั้งหมดเจ็ดชุด
ชุดแรก…
ภาคินกับเรย์ในมหาวิทยาลัย
ชุดที่สอง…
ทั้งคู่กำลังกินข้าวด้วยกัน
ชุดที่สาม…
ยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟ
ชุดที่สี่…
กำลังกอดกัน
ชุดที่ห้า…
กำลังจูบกัน
ชุดที่หก…
ภาคินร้องไห้อยู่คนเดียว
และชุดที่เจ็ด…
มีเพียงรูปเรย์ยืนอยู่หน้าสถานี
ส่วนภาคินหายไป
ภาคินนิ่งงัน
“นี่มันคืออะไร?”
เรย์ส่ายหน้า
“ฉันไม่รู้”
“แต่รูปพวกนี้แสดงว่ามันเคยเกิดขึ้น”
“ใช่”
“กี่ครั้ง?”
เรย์มองหน้าจอ
“เจ็ด”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
“ถ้าอย่างนั้น…”
เขาหยุด
“เราเคยย้อนเวลามาแล้วเจ็ดครั้ง?”
เรย์ไม่ตอบ
เพราะทันใดนั้น โทรศัพท์ของทั้งคู่ก็ดังขึ้นพร้อมกัน
ข้อความเดียวกันปรากฏบนหน้าจอ
“ถูกต้อง”
ภาคินรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น
“และครั้งที่แปดกำลังจะเริ่มต้น”
เรย์มองภาคิน
“ถ้าอย่างนั้น…”
“ใช่”
ภาคินตอบ
“เมื่อคืนไม่ใช่ครั้งแรก”
“แล้วครั้งก่อน ๆ เราทำอะไร?”
ภาคินเลื่อนดูรูป
“ฉันไม่รู้”
“ทำไมเราจำไม่ได้?”
“เพราะมีใครบางคนลบมัน”
“ใคร?”
ทั้งคู่เงียบ
แล้วเสียงโทรศัพท์ของภาคินก็ดังขึ้น
ครั้งนี้ไม่ใช่ข้อความ
แต่เป็นสายเรียกเข้า
หมายเลขเดียวกับที่ส่งข้อความปริศนา
ภาคินมองเรย์
“ฉันจะรับ”
“อย่า”
“ทำไม?”
“เพราะถ้าคนที่ส่งข้อความไม่อยากให้เรารู้ว่าเป็นใคร…”
เรย์มองหน้าจอ
“แสดงว่าเขาอาจไม่ต้องการให้เราได้ยินเสียงของเขา”
ภาคินลังเล
แต่สุดท้ายก็กดรับ
“ฮัลโหล?”
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงเสียงลมหายใจเบา ๆ
“คุณภาคิน”
เสียงผู้ชายดังขึ้น
ภาคินตัวแข็ง
เสียงนั้นคุ้นมาก
คุ้นจนหัวใจเขาแทบหยุดเต้น
“คุณเป็นใคร?”
ปลายสายหัวเราะเบา ๆ
“คุณจำผมไม่ได้จริง ๆ สินะ”
“พูดมา”
“ผมคือคนที่พยายามช่วยคุณมาตลอด”
“ช่วยอะไร?”
“ช่วยให้คุณหยุดรักเขา”
ภาคินมองเรย์
อีกฝ่ายได้ยินทุกคำ
“คุณต้องเข้าใจนะครับ”
เสียงปลายสายพูดต่อ
“ทุกครั้งที่คุณกับเรย์รักกัน…เวลาจะย้อนกลับ”
“แล้วทำไม?”
“เพราะถ้าพวกคุณอยู่ด้วยกันต่อไป…”
เสียงนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ภาคินตัวชา
“คนหนึ่งคนจะต้องตาย”
สายถูกตัด
ภาคินยืนนิ่ง
เรย์มองเขา
“เชื่อมันไหม?”
ภาคินไม่ตอบ
เพราะในหัวของเขากำลังมีภาพหนึ่งปรากฏขึ้น
สถานีรถไฟ
ฝนตก
เรย์ยืนอยู่ตรงหน้า
และตัวเขาเองกำลังร้องไห้
ก่อนพูดประโยคเดิม
“อย่ากลับมา”
คราวนี้…
ภาคินจำได้แล้วว่าใครเป็นคนพูด
ไม่ใช่เขา
แต่เป็นเรย์
และก่อนที่ภาพจะหายไป เขาได้ยินเสียงของเรย์ในอดีตพูดว่า
“ถ้านายยังรักฉัน…นายจะเป็นคนฆ่าฉันเอง”
ภาคินลืมตาขึ้น
เรย์ยังยืนอยู่ตรงหน้า
แต่คราวนี้…
เขาไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย
เพราะบางทีคนที่เขาไม่ควรไว้ใจ…
อาจไม่ใช่เรย์
แต่อาจเป็นตัวเขาเองในอดีต
ความคิดเห็น
0