ตอนที่ 7 · 
Liora
โรงพยาบาลร้างตั้งอยู่ชานเมือง
ตัวอาคารเก่าจนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นสถานที่รักษาคน
หน้าต่างหลายบานแตก
ผนังเต็มไปด้วยคราบดำ
ต้นไม้เลื้อยขึ้นตามกำแพง
และป้ายชื่อโรงพยาบาลถูกปล่อยให้สนิมกัดกินจนเหลือเพียงตัวอักษรบางส่วน
…รพ…ศ…
ภาคินจอดรถหน้าอาคาร
เขามองนาฬิกาบนหน้าปัด
04:17 น.
เหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงก่อนครบกำหนด 24 ชั่วโมง
“แน่ใจนะว่าจะเข้าไป?”
เรย์ถาม
“ถอยตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว”
ภาคินเปิดประตูรถ
แต่ก่อนลง เขากลับจับข้อมือเรย์ไว้
“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น…”
“ฉันจะไม่ปล่อยมือ”
เรย์พูดต่อให้
ภาคินยิ้มบาง ๆ
“จำได้ด้วยเหรอ?”
“ไม่รู้สิ”
เรย์มองมือที่จับกันอยู่
“แต่รู้สึกเหมือนเคยพูดประโยคนี้หลายครั้งแล้ว”
ทั้งคู่เดินเข้าไปในอาคาร
ชั้นหนึ่งเงียบสนิท
มีเพียงเสียงน้ำหยดจากท่อเก่า
ติ๋ง…
ติ๋ง…
บนผนังยังมีป้ายบอกทาง
ชั้นใต้ดิน — ห้ามบุคคลภายนอกเข้า
ประตูทางลงถูกล็อกด้วยโซ่
ภาคินใช้ไฟฉายส่อง
มีรหัสตัวเลขติดอยู่ข้างประตู
2 4 0 7
เรย์มองเขา
“อีกแล้ว”
“24”
“07”
“ครั้งที่เจ็ด”
ภาคินลองกดรหัส
แกร๊ก
ประตูเปิดทันที
ด้านหลังเป็นบันไดยาวลงไปในความมืด
กลิ่นอับโชยขึ้นมา
เรย์หยิบไฟฉายขึ้น
“ไปกัน”
พวกเขาเดินลงบันได
หนึ่งชั้น
สองชั้น
สามชั้น
แต่ยังไม่ถึงพื้น
“โรงพยาบาลนี้มีชั้นใต้ดินกี่ชั้น?”
เรย์ถาม
“ในแปลนมีแค่หนึ่ง”
ทั้งคู่หยุด
มองหน้ากัน
“เราอยู่ที่ไหน?”
ไม่มีใครตอบ
สุดท้ายบันไดก็สิ้นสุด
ประตูเหล็กอยู่ตรงหน้า
ภาคินเปิดมัน
แสงสีขาวสว่างจ้าสาดเข้าตา
เขายกมือบัง
เมื่อสายตาปรับได้…
ภาคินกลับพบว่าด้านหลังประตูไม่ใช่ห้องใต้ดินเก่า
แต่เป็นทางเดินสีขาวสะอาด
ไฟบนเพดานเปิดเป็นแนวยาว
กำแพงเป็นกระจก
ด้านในมีห้องหลายห้อง
และทุกห้อง…
มีภาพของเขากับเรย์
ภาคินเดินเข้าไปใกล้กระจกห้องแรก
มีวิดีโอเล่นอยู่
ภาพจากครั้งแรก
เขากับเรย์กำลังหัวเราะด้วยกัน
ห้องที่สอง
พวกเขากำลังทะเลาะ
ห้องที่สาม
กำลังจูบกัน
ห้องที่สี่
ภาคินกำลังร้องไห้
ห้องที่ห้า…
เรย์กำลังฆ่าเขา
ภาคินถอยหลัง
“นี่มัน…”
“ห้องทดลอง”
เรย์พูด
“มีคนบันทึกทุกอย่าง”
พวกเขาเดินต่อ
จำนวนห้องเพิ่มขึ้น
LOOP 01
LOOP 02
LOOP 03
จนถึง
LOOP 07
และสุดท้าย…
LOOP 08 — IN PROGRESS
ภาคินยืนนิ่ง
“มันกำลังบันทึกเราอยู่”
“ใช่”
เรย์มองกล้องบนเพดาน
“และมันกำลังดูอยู่ตอนนี้”
ทันใดนั้น…
เสียงปรบมือดังขึ้น
แปะ
แปะ
แปะ
ทั้งคู่หันกลับ
ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากความมืด
เสื้อเชิ้ตสีขาว
กางเกงสีดำ
ใบหน้าคุ้นเคย
ภาคินตัวแข็ง
โลกทั้งใบเหมือนหยุดลง
“เป็นไปไม่ได้…”
ชายคนนั้นยิ้ม
“ไม่ได้เจอกันนานนะ ภาคิน”
ภาคินพูดไม่ออก
เรย์มองชายคนนั้นด้วยสีหน้าตกตะลึง
“คุณ…”
ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้
“สวัสดี เรย์”
ภาคินรู้จักผู้ชายคนนี้
รู้จักดีเกินไป
เพราะเขาคือ…
พี่ชายของภาคิน
คนที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อเจ็ดปีก่อน
“พี่คิรัน…”
ชายคนนั้นยิ้ม
“ในที่สุดก็จำพี่ได้”
ภาคินยืนนิ่ง
“พี่ตายไปแล้ว”
“ใช่”
“ผมเห็นศพพี่”
“ใช่”
“งานศพ…”
“ใช่ทั้งหมด”
คิรันตอบอย่างใจเย็น
“ทุกอย่างที่นายจำได้เป็นเรื่องจริง”
ภาคินส่ายหน้า
“แล้วพี่อยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
คิรันไม่ตอบทันที
เขาหันไปมองจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่
บนหน้าจอมีภาพภาคินกับเรย์แบบสด ๆ
“พี่ไม่ได้อยู่ที่นี่”
เขาพูด
“แล้วนี่คืออะไร?”
“สำเนา”
ภาคินขมวดคิ้ว
“สำเนาของอะไร?”
คิรันมองเขา
“ของพี่”
เรย์ก้าวเข้ามาข้างหน้า
“คุณเป็นใครกันแน่?”
คิรันหัวเราะ
“ฉันก็คือคิรัน”
“พี่ชายของภาคิน”
“แต่ไม่ใช่คนที่ตายไปเมื่อเจ็ดปีก่อน”
ภาคินรู้สึกหนาวไปทั้งตัว
“หมายความว่าอะไร?”
คิรันเดินมาหยุดตรงหน้า
“นายจำอุบัติเหตุวันนั้นได้ไหม?”
“จำได้”
“จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น?”
ภาคินหลับตา
ภาพรถ
ฝน
เสียงเบรก
กระจกแตก
แล้ว…
ความว่างเปล่า
“พี่ขับรถ”
คิรันพยักหน้า
“แล้วนายก็นั่งอยู่ข้าง ๆ”
ภาคินชะงัก
เขาจำได้ว่า…
ตัวเองไม่ได้อยู่ในรถ
เขาเป็นคนที่ยืนอยู่หน้าบ้าน
รอพี่กลับมา
แต่ทำไมคิรันถึงบอกว่าเขานั่งอยู่ในรถ?
“ผมไม่ได้อยู่ในรถ”
“นายจำผิด”
“ไม่!”
ภาคินถอยหลัง
“ผมจำได้!”
คิรันมองเขาอย่างสงสาร
“เพราะมีคนแก้ไขความทรงจำของนาย”
เรย์หันไปมองคิรัน
“ใคร?”
คิรันไม่ตอบ
แต่กลับชี้ไปยังเครื่องจักรขนาดใหญ่กลางห้อง
มีวงแหวนโลหะล้อมรอบแกนกลาง
หน้าจอแสดงตัวเลข
24:00:00
ภาคินมองมัน
“นี่คืออะไร?”
“เครื่องย้อนเวลา”
เรย์นิ่ง
คิรันพูดต่อ
“หรือเรียกให้ถูก…เครื่องสร้างความทรงจำ”
“มันทำอะไร?”
“มันไม่ได้พาคนกลับไปในอดีต”
คิรันมองทั้งคู่
“มันสร้างอดีตขึ้นมาใหม่”
ภาคินรู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป
“แล้วเจ็ดครั้งที่ผ่านมา…”
“ไม่ใช่การย้อนเวลา”
คิรันตอบ
“แต่เป็นการทดลองสร้างความเป็นจริงใหม่เจ็ดครั้ง”
เรย์หน้าซีด
“ถ้าอย่างนั้น…”
คิรันหันไปหาเขา
“ใช่”
“พวกคุณไม่เคยย้อนกลับไป”
เขาพูดช้า ๆ
“พวกคุณแค่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทุกครั้ง”
ภาคินมองเรย์
แล้วมองตัวเอง
“งั้นฉัน…”
เสียงของเขาสั่น
“เป็นตัวจริงหรือเปล่า?”
คิรันนิ่งไป
ก่อนตอบ
“นั่นแหละคือสิ่งที่เรากำลังพยายามหาคำตอบ”
ทันใดนั้นเสียงเตือนดังขึ้นทั่วห้อง
WARNING
LOOP 08 — MEMORY INSTABILITY
คิรันหันไปมองจอ
“เร็วเกินไป”
เรย์ถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ความทรงจำของพวกนายกำลังชนกัน”
“แล้วจะเกิดอะไร?”
คิรันมองภาคิน
“ถ้ามันถึง 100%…”
เขาหยุด
“หนึ่งในพวกนายจะถูกลบออกจากความเป็นจริง”
ภาคินหน้าซีด
“ใคร?”
คิรันไม่ได้ตอบ
เพราะบนหน้าจอปรากฏตัวเลขใหม่
MEMORY OVERLAP: 73%
74%
75%
เรย์คว้ามือภาคิน
“เราต้องออกไป”
แต่คิรันพูดขึ้น
“สายไปแล้ว”
ประตูด้านหลังปิดลง
ล็อกอัตโนมัติ
ไฟทั้งห้องเปลี่ยนเป็นสีแดง
เสียงประกาศดังขึ้น
“LOOP 08 FINALIZATION IN 24 MINUTES.”
ภาคินมองนาฬิกา
24 นาที
เขาหันไปมองเรย์
“ถ้าเราไม่ออกไป…”
เรย์บีบมือเขา
“เราจะหาทางออก”
คิรันกลับมองทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง
“มีทางเดียว”
“อะไร?”
คิรันชี้ไปที่เครื่องกลางห้อง
“ทำลายเครื่อง”
ภาคินมองเครื่องจักร
“แล้ววงจรจะจบ?”
“ใช่”
“งั้นก็ทำลายมัน”
คิรันส่ายหน้า
“แต่มีปัญหา”
เขามองเรย์
“ถ้าทำลายเครื่อง…”
“คนที่ถูกสร้างขึ้นจากเครื่องจะหายไป”
ความเงียบเข้าปกคลุม
ภาคินหันไปหาเรย์
เรย์กำลังมองเขา
ไม่มีใครพูดอะไร
เพราะทั้งคู่รู้คำตอบอยู่แล้ว
ถ้าพวกเขาทำลายเครื่อง…
อาจมีเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่
และเป็นครั้งแรกที่ภาคินเริ่มสงสัยว่า
ตลอดเจ็ดครั้งที่ผ่านมา…
คนที่เรย์พยายามช่วยให้รอด
อาจไม่ใช่เขา
แต่อาจเป็น…
ตัวตนของเขาที่ไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรก
ความคิดเห็น
0