ตอนที่ 8 · 
Liora
เสียงเตือนดังต่อเนื่องทั่วห้อง
MEMORY OVERLAP: 81%
ตัวเลขบนจอเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ
แต่ทุกวินาทีที่ผ่านไปกลับเหมือนเร่งให้หัวใจของภาคินเต้นเร็วขึ้น
“ทำลายเครื่องไม่ได้”
ภาคินพูด
คิรันพยักหน้า
“ถ้าทำลายตอนนี้ ระบบจะตัดตัวตนที่ไม่ใช่ต้นฉบับออกทันที”
เรย์ถาม
“แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าใครเป็นต้นฉบับ?”
คิรันเงียบ
ภาคินมองพี่ชาย
“พี่รู้”
“ใช่”
“บอกผม”
คิรันหลบตา
“พี่ยังบอกไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะถ้านายรู้ตอนนี้ การทดลองจะจบ”
“แล้วมันไม่ควรจบหรือไง?”
คิรันมองเขา
“ถ้าการทดลองจบ…คนหนึ่งจะตาย”
ภาคินหัวเราะอย่างขมขื่น
“เรากำลังตายกันอยู่แล้ว”
เรย์เดินไปยังเครื่องจักร
เขามองหน้าจอที่เต็มไปด้วยข้อมูล
“ถ้าระบบสร้างความทรงจำขึ้นมาใหม่ทุกครั้ง…”
เขาชี้ไปที่ข้อมูล
“มันต้องมีข้อมูลต้นฉบับ”
คิรันตอบ
“ถูกต้อง”
“แล้วข้อมูลนั้นอยู่ที่ไหน?”
คิรันไม่ตอบ
เรย์หันกลับ
“คุณกำลังปิดบังอะไร?”
“ฉันกำลังปกป้องนาย”
“จากอะไร?”
คิรันมองเขา
“จากความจริง”
เรย์หัวเราะเบา ๆ
“ผมเจอความจริงมามากพอแล้ว”
เขาเดินเข้าไปใกล้
“ผมฆ่าภาคินมาเจ็ดครั้ง”
ภาคินชะงัก
เรย์พูดต่อ
“แต่ทุกครั้งที่ผมทำ ผมจำได้ว่าผมกำลังฆ่าคนที่ผมรัก”
คิรันเงียบ
“ถ้าผมไม่รู้ความจริงครั้งนี้ ผมก็จะทำเหมือนเดิม”
เรย์หันไปมองภาคิน
“และผมจะไม่ยอมอีกแล้ว”
ทันใดนั้น…
ภาพบนหน้าจอเปลี่ยน
มีข้อความปรากฏขึ้น
ORIGINAL SUBJECT IDENTIFIED
ภาคินเดินเข้าไปใกล้
“ใคร?”
หน้าจอค่อย ๆ แสดงข้อมูล
SUBJECT A — REY
ภาคินหันไปมองเรย์
“นาย?”
เรย์นิ่ง
คิรันหลับตา
“ใช่”
“หมายความว่าเขาเป็นต้นฉบับ?”
“ใช่”
ภาคินรู้สึกเหมือนโดนกระแทก
“แล้วฉันล่ะ?”
คิรันไม่ตอบ
หน้าจอแสดงข้อมูลอีกบรรทัด
SUBJECT B — KIN
STATUS: RECONSTRUCTED
ภาคินมองคำสุดท้าย
“สร้างขึ้นใหม่…”
เขาพูดเบา ๆ
“ฉันเป็นตัวปลอม?”
ไม่มีใครตอบ
แต่คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้ว
ภาคินเดินถอยหลัง
“งั้นที่ผ่านมา…”
เขาหัวเราะ
“ฉันไม่มีอยู่จริง?”
เรย์รีบเข้ามา
“อย่าพูดแบบนั้น”
“แต่มันเขียนอยู่ตรงนั้น!”
ภาคินชี้หน้าจอ
“ฉันเป็นแค่คนที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เขาทดลองหรือไง?”
“ภาคิน”
“นายเป็นตัวจริง”
เขามองเรย์
“ส่วนฉันเป็นแค่สำเนา”
เรย์จับไหล่เขา
“ไม่”
“นายจะปฏิเสธข้อมูลของเครื่อง?”
“ฉันไม่สนใจ”
“แต่มันคือความจริง”
“ไม่”
เรย์พูดชัดเจน
“ความจริงไม่ใช่สิ่งที่เครื่องจักรเป็นคนกำหนด”
ภาคินนิ่ง
เรย์มองเขา
“นายมีความทรงจำ”
“…”
“นายมีความรู้สึก”
“…”
“นายเจ็บได้”
เรย์จับมือเขา
“และนายรักฉัน”
ภาคินน้ำตาคลอ
“แค่นั้นทำให้ฉันเป็นคนจริงเหรอ?”
“สำหรับฉัน…ใช่”
MEMORY OVERLAP: 91%
คิรันรีบเดินไปที่แผงควบคุม
“เรามีเวลาไม่ถึงสิบห้านาที”
“ทำอะไรได้บ้าง?”
“หยุดระบบ”
“ทำเลย”
คิรันส่ายหน้า
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“ระบบถูกล็อกด้วยรหัสของต้นฉบับ”
ทุกสายตาหันไปหาเรย์
“นายต้องเป็นคนหยุดมัน”
เรย์เดินเข้าไปหน้าเครื่อง
หน้าจอถาม
CONFIRM ORIGINAL SUBJECT
YES / NO
เรย์กด YES
เครื่องส่งเสียง
ACCESS GRANTED
ภาคินมองเขา
“ถ้านายเป็นต้นฉบับจริง…”
เขาหยุด
“นายจะทำอะไรกับฉัน?”
เรย์หันกลับ
“ช่วยนาย”
“แม้ฉันจะเป็นแค่สำเนา?”
“ฉันบอกแล้ว”
เรย์เดินกลับมา
“ฉันไม่สนใจ”
“แต่ถ้าทำลายเครื่อง ฉันอาจหายไป”
“งั้นฉันจะหาวิธีที่ไม่ต้องทำลายมัน”
“ไม่มีเวลา”
“ฉันจะหา”
น้ำเสียงของเรย์เด็ดขาด
“เพราะฉันไม่ยอมเสียคนที่รักอีกครั้ง”
คิรันกำลังค้นข้อมูลในระบบ
“เดี๋ยว”
เขาหยุด
“มีบางอย่างไม่ตรง”
“อะไร?”
คิรันเปิดข้อมูลต้นฉบับขึ้นมา
“ระบบบอกว่าเรย์เป็นต้นฉบับ”
“แล้ว?”
“แต่มีข้อมูลอีกชุดหนึ่งซ่อนอยู่”
เขาเปิดไฟล์
ORIGINAL MEMORY — LOCKED
คิรันใส่รหัส
ไม่ผ่าน
อีกครั้ง
ไม่ผ่าน
เรย์เดินเข้ามา
“ให้ผมลอง”
เขาพิมพ์วันหนึ่ง
28/02/1986
ระบบเปิด
ภาคินชะงัก
วันเกิดของเขา
ไม่ใช่ของเรย์
คิรันมองหน้าจอ
“เป็นไปไม่ได้”
ไฟล์เปิดขึ้น
มีข้อความเพียงบรรทัดเดียว
SUBJECT A IS NOT REY
ทุกคนเงียบ
ข้อมูลเปลี่ยน
ชื่อบนหน้าจอถูกแทนที่
ORIGINAL SUBJECT — KIN
ภาคินมองมันด้วยความตกใจ
“อะไร…”
คิรันหน้าเสีย
“แสดงว่าข้อมูลก่อนหน้านี้ถูกปลอม”
เรย์หันไปหาเครื่อง
“ถ้าอย่างนั้นใครเป็นคนปลอม?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากลำโพง
“ผมเอง”
ทุกคนหันกลับ
เสียงของชายคนนั้นดังทั่วห้อง
THE OBSERVER
“ในที่สุดพวกคุณก็เจอ”
ภาคินกำหมัด
“แกต้องการอะไร?”
“ผมต้องการพิสูจน์ว่า…”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น
“มนุษย์สามารถรักคนที่ไม่มีอยู่จริงได้หรือไม่”
เรย์ตะโกน
“นายทำอะไรกับภาคิน?”
“ผมไม่ได้สร้างเขา”
เสียงนั้นตอบ
“ผมเพียงคืนความทรงจำให้เขา”
ภาคินชะงัก
“หมายความว่า?”
“ภาคินตัวจริงเสียชีวิตไปแล้วเมื่อเจ็ดปีก่อน”
ความเงียบเข้าปกคลุม
“สิ่งที่พวกคุณเรียกว่า ‘ภาคิน’…”
เสียงนั้นพูดช้า ๆ
“คือความทรงจำที่ถูกทำให้มีชีวิต”
เรย์หน้าซีด
ภาคินยืนนิ่ง
“ไม่จริง…”
“แต่มีสิ่งหนึ่งที่คุณควรรู้”
เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“ภาคินตัวจริงไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ”
“เขาถูกฆ่า”
ภาคินเงยหน้าขึ้น
“ใครฆ่าฉัน?”
เสียงปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“คนที่คุณกำลังจับมืออยู่”
ภาคินค่อย ๆ หันไปมองเรย์
เรย์หน้าซีด
“ไม่ใช่ฉัน…”
แต่ภาคินกลับปล่อยมือ
เพราะในวินาทีนั้น…
ความทรงจำที่ถูกล็อกไว้ในหัวของเขา
กำลังเริ่มกลับมา
และภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ…
เรย์กำลังยืนอยู่เหนือร่างของเขา
พร้อมเลือดที่เปื้อนมือ
ก่อนเสียงของตัวเองจะดังขึ้น
“นายฆ่าฉันจริง ๆ”
ความคิดเห็น
0