ตารางชีวิตที่อุโมงค์รถไฟร้างพังลง

ตารางชีวิตที่อุโมงค์รถไฟร้างพังลง

เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นชื้น มายด์ยังไม่เปิดอ่าน เพราะรู้ดีว่าถ้าเป็นข้อความจากเสียงในวิทยุ คืนนี้จะไม่จบง่ายๆ

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เสียงในวิทยุ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในโรงแรมเก่าสามชั้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

มิติความขัดแย้ง: ชื่อที่ถูกลบไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของมายด์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เสียงในวิทยุ

เสียงในวิทยุไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้มายด์ลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นชื้น

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เสียงในวิทยุถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงไฟฉายสั่น “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“ฉันไม่ได้หนี” มายด์ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของมายด์

แนวเรื่องแบบCover-upที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า มายด์ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” มายด์กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงในวิทยุจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

คนรอบข้างในโรงแรมเก่าสามชั้นยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงมายด์ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เสียงในวิทยุขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเสียงในวิทยุแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นกลิ่นชื้นดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ความกลัวยังอยู่ แต่มายด์เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเสียงในวิทยุออกไปโดยไม่จำเป็น

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เสียงในวิทยุจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งมายด์ไว้กับคำถามเรื่องชื่อที่ถูกลบที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของเสียงในวิทยุปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงไฟฉายสั่นยังไม่จาง มายด์สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากโรงแรมเก่าสามชั้นตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ชื่อที่ถูกลบจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นชื้น — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่โรงแรมเก่าสามชั้น แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เสียงในวิทยุมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเสียงในวิทยุดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 1 — ปมของชื่อที่ถูกลบยังคุกรุ่น และเสียงในวิทยุจะกลับมาในจังหวะที่มายด์คาดไม่ถึง