แสงไฟฉายสั่นบนโต๊ะทำงาน

แสงไฟฉายสั่นบนโต๊ะทำงาน

ฝนเพิ่งหยุดที่อุโมงค์รถไฟร้าง แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน มายด์ยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของเสียงในวิทยุข้ามมาจากอีกฟาก

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เสียงในวิทยุ ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในอุโมงค์รถไฟร้าง

หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเสียงในวิทยุชัดเกินไป

มิติร่างกาย: มือของมายด์สั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในอุโมงค์รถไฟร้าง ระยะห่างกับเสียงในวิทยุเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

สายตาแรกชนกันในอุโมงค์รถไฟร้าง ทำให้มายด์รู้ทันทีว่าการแสร้งไม่รู้จักกันจบลงแล้วตั้งแต่คืนนี้

“มายด์… ทำไมถึงเงียบ?” เสียงในวิทยุถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับกลิ่นชื้น “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” มายด์พยายามยิ้ม “ในอุโมงค์รถไฟร้างนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด มายด์มองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

ในอกของมายด์มีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากอุโมงค์รถไฟร้าง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งเสียงในวิทยุไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าชื่อที่ถูกลบ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เสียงในวิทยุกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงในวิทยุจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

กลิ่นแสงไฟฉายสั่นติดอยู่ในความทรงจำของมายด์ แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเสียงในวิทยุแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในอุโมงค์รถไฟร้างไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — แสงที่อุโมงค์รถไฟร้างทำให้ใบหน้าของเสียงในวิทยุชัดเกินไป

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับมายด์ คืนนี้ชัดเจนว่าเสียงในวิทยุไม่ได้มาแบบสุ่ม — ชื่อที่ถูกลบดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเสียงในวิทยุไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าชื่อที่ถูกลบทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มายด์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงไฟฉายสั่น — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่อุโมงค์รถไฟร้าง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เสียงในวิทยุมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเสียงในวิทยุดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 2 — แสงไฟฉายสั่นบนโต๊ะทำงาน ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่