แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเสียงในวิทยุจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต มายด์มองเสียงในวิทยุในโรงแรมเก่าสามชั้น แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดทำให้ลมหายใจสั้นลง

เก้าอี้ว่างข้างเสียงในวิทยุดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน มายด์เลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยดชัดขึ้น

หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มิติความขัดแย้ง: ชื่อที่ถูกลบไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของมายด์ แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้เสียงในวิทยุ

“ฉันกลัว” มายด์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มายด์อาจเสียเสียงในวิทยุไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เสียงในวิทยุกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

นอกโรงแรมเก่าสามชั้น โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเสียงในวิทยุปนกับไฟดับ

“แล้วชื่อที่ถูกลบล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

มายด์กุมมือแน่น ภาพของชื่อที่ถูกลบวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเสียงในวิทยุ แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในอุโมงค์รถไฟร้างจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในอุโมงค์รถไฟร้าง การหนีแพงกว่าการเผชิญ เสียงในวิทยุยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เสียงในวิทยุตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเสียงในวิทยุแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในโรงแรมเก่าสามชั้นไม่เข้ากับคำให้การ มายด์จดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่เสียงในวิทยุดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่เสียงพื้นไม้ดังเอี๊ยด

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เสียงในวิทยุจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในอุโมงค์รถไฟร้าง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเสียงในวิทยุยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เสียงในวิทยุมองไปทางหน้าต่างของอุโมงค์รถไฟร้าง ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในอุโมงค์รถไฟร้างเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเสียงในวิทยุดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 10 — แสงสุดท้ายก่อนตัดสินใจ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเสียงในวิทยุหรือยังคงหนีจากชื่อที่ถูกลบ