แบงค์ยืนขวางทางเลือก

แบงค์ยืนขวางทางเลือก

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต มายด์มองเนมในสวนสาธารณะหลังฝน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกาแฟร้อนทำให้ลมหายใจสั้นลง

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มายด์อาจเสียเนมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเนมจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมายด์

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับเนมไม่ได้อีกต่อไป มายด์ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ฉันกลัว” มายด์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ มายด์ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับเนม

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เนมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

มายด์กุมมือแน่น ภาพของหน้าที่ที่ขวางทางใจวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเนม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ริมแม่น้ำจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วหน้าที่ที่ขวางทางใจล่ะ?” มายด์ถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

นอกสวนสาธารณะหลังฝน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเนมปนกับสายลม

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มายด์พูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

มายด์ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เนมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เนมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กาแฟร้อน

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มายด์และเนมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มายด์ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เนมมองไปทางหน้าต่างของคาเฟ่ริมแม่น้ำ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

แสงในคาเฟ่ริมแม่น้ำเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของเนมดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา มายด์กลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

บทสนทนาค้างคาครู่หนึ่ง ก่อนที่มายด์จะยิ้มอ่อนๆ — ยิ้มที่ไม่ใช่การปิดบัง แต่เป็นการยอมรับว่าคืนนี้ยังไม่จบง่ายๆ

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มายด์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องสายลมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เนมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เนมถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

จบตอนที่ 18 — แบงค์ยืนขวางทางเลือก ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามายด์จะกล้าเลือกเนมหรือยังคงหนีจากหน้าที่ที่ขวางทางใจ