ราคาของฉบับไม่รีบ

ราคาของฉบับไม่รีบ

ทางแยกมาถึงโดยไม่ขออนุญาต มายด์มองเนมในสวนสาธารณะหลังฝน แล้วรู้ว่าคำต่อไปจะเปลี่ยนทุกอย่าง — กลิ่นกลิ่นหนังสือเก่าทำให้ลมหายใจสั้นลง

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ มายด์นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้เนม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในสวนสาธารณะหลังฝน

ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

มิติสถานที่: สวนสาธารณะหลังฝนไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เนมเคยยืน และมายด์รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง มายด์อาจเสียเนมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” มายด์สารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” เนมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เนมยัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

มายด์กุมมือแน่น ภาพของหน้าที่ที่ขวางทางใจวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเนม แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในคาเฟ่ริมแม่น้ำจึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“ถ้าฉันขอเวลา…” เนมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” เนมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

นอกสวนสาธารณะหลังฝน โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมายด์ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเนมปนกับประตูบานเดิม

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมายด์กับเนมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ ความสัมพันธ์ของมายด์กับเนมค่อยๆ เปลี่ยนรูปจากความเคยชินเป็นสิ่งที่ทั้งคู่ไม่กล้าเอ่ยชื่อ — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่กลิ่นหนังสือเก่า

ถ้าให้ย้อนกลับ มายด์อาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในคาเฟ่ริมแม่น้ำ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เนมยืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมายด์และเนมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าหน้าที่ที่ขวางทางใจทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม มายด์ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ในความเงียบ มีเพียงเสียงไกลๆ จากภายนอก มายด์นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องประตูบานเดิมโดยไม่รู้ว่าคำนั้นจะหนักขนาดนี้

มายด์เดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เนมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เนมถามเสียงเบา มายด์ตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เนมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้หน้าที่ที่ขวางทางใจตัดสินแทนเราอีกต่อไป” มายด์เงยหน้าขึ้นช้าๆ

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที มายด์มองเนมแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้ประตูบานเดิมเหมือนเคย

จบตอนที่ 19 — ราคาของฉบับไม่รีบ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่