ใต้เสียงช้อนกระทบแก้วในห้องสมุดชั้นสอง

ใต้เสียงช้อนกระทบแก้วในห้องสมุดชั้นสอง

ในสวนดอกไม้หลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย จีจี้เดินผ่านจุดที่อรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ จีจี้นับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้อร ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดชั้นสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับอรไม่ได้อีกต่อไป จีจี้ลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

คำชมเล็กน้อยจากอรหนักกว่าคำตำหนิ จีจี้ไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่ามองฉันแบบนั้น” จีจี้พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” จีจี้พยายามยิ้ม “ในสวนดอกไม้หลังคณะนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เงาของอรเลื่อนผ่านพื้น ทำให้จีจี้นึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า จีจี้ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” อรกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” อรชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในห้องสมุดชั้นสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงจีจี้ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อรขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่อรยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่จีจี้เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอรออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งจีจี้และอรไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม จีจี้ก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด จีจี้รู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ คำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

อรขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนจีจี้ได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดชั้นสอง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในสวนดอกไม้หลังคณะ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับจีจี้กับอร

จบตอนที่ 3 — ใต้เสียงช้อนกระทบแก้วในห้องสมุดชั้นสอง ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่