ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

ระยะห่างที่สวนดอกไม้หลังคณะแคบลง

ในสวนดอกไม้หลังคณะ ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย จีจี้เดินผ่านจุดที่อรเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดชั้นสองกลายเป็นหัวใจที่เหลือที่กดทับความเงียบ จีจี้พยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของอรจับความสั่นได้ทุกครั้ง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของจีจี้

มิติเวลา: นาฬิกาในสวนดอกไม้หลังคณะบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของจีจี้บอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องหัวใจที่เหลือย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” จีจี้พึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ จีจี้ลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับอร

“ฉันไม่ได้หนี” จีจี้ตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

แนวเรื่องแบบOffice Romanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า จีจี้ไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” จีจี้กล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

คนรอบข้างในห้องสมุดชั้นสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงจีจี้ที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่อรขยับเข้ามา

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อรจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

จีจี้ยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้อรจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ความกลัวยังอยู่ แต่จีจี้เริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักอรออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างจีจี้กับอรแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับจีจี้ ทุกครั้งที่อรยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งจีจี้ไว้กับคำถามเรื่องคำนิยามของมิตรภาพที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของอรปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง จีจี้สูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดชั้นสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำนิยามของมิตรภาพจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องสมุดชั้นสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ จีจี้ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่อรมองไปทางหน้าต่างของสวนดอกไม้หลังคณะ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 4 — ปมของคำนิยามของมิตรภาพยังคุกรุ่น และอรจะกลับมาในจังหวะที่จีจี้คาดไม่ถึง