หลังพายุระหว่างแพรวกับหมวย

หลังพายุระหว่างแพรวกับหมวย

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และคำนิยามของมิตรภาพจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

ฝนเพิ่งหยุดที่คาเฟ่เก่าในซอย แอ่งน้ำสะท้อนไฟถนน แพรวยืนนิ่งจนรองเท้าเปียก ก่อนจะเห็นเงาของรุ่นพี่ข้ามมาจากอีกฟาก

เก้าอี้ว่างข้างรุ่นพี่ดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน แพรวเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับรุ่นพี่ไม่ได้อีกต่อไป แพรวลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“แพรว… ทำไมถึงเงียบ?” รุ่นพี่ถามเบาๆ จนเสียงเกือบล้นไปกับแสงเย็นบนโต๊ะ “ถ้าไม่พร้อมพูด ก็อย่าทำเป็นว่าไม่มีฉันอยู่”

รุ่นพี่ไม่ได้พูดอะไรมาก แค่ยืนตรงนั้นก็พอให้แพรวลืมประโยคที่ซ้อมไว้ทั้งหมด ระยะห่างเหลือเพียงลมหายใจกับกลิ่นชาดอกไม้

“ฉันไม่ได้หนี” แพรวตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

กลิ่นกลิ่นชาดอกไม้ติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“แล้วคำนิยามของมิตรภาพล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากสวนดอกไม้หลังคณะ อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งรุ่นพี่ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าคำนิยามของมิตรภาพ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่ารุ่นพี่ไม่ได้มาแบบสุ่ม — คำนิยามของมิตรภาพดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” รุ่นพี่ตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับรุ่นพี่แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่รุ่นพี่ยิ้ม ระเบียงก็ดังขึ้นในอก — แสงที่คาเฟ่เก่าในซอยทำให้ใบหน้าของรุ่นพี่ชัดเกินไป และคำนิยามของมิตรภาพทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้รุ่นพี่จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในสวนดอกไม้หลังคณะ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและรุ่นพี่ยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

รุ่นพี่ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 3 — หลังพายุระหว่างแพรวกับหมวย ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกรุ่นพี่หรือยังคงหนีจากคำนิยามของมิตรภาพ