รอยร้าวจากคำสาปที่เลือกคนผิด

รอยร้าวจากคำสาปที่เลือกคนผิด

ข่าวของคำสาปที่เลือกคนผิดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย มิระนั่งนิ่งในป่าที่ไม่มีในแผนที่ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เจ้าชายเงายืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

มิติสถานที่: เมืองลอยฟ้าไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เจ้าชายเงาเคยยืน และมิระรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

ในกระเป๋าเสื้อมีโน้ตสั้นๆ ที่เจ้าชายเงายัดไว้เมื่อกี้อ่านแล้วอ่านอีก คำไม่กี่คำแต่หนักกว่าคำอธิบายยาวๆ

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของเจ้าชายเงาทาบยาวบนพื้น มิระจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ป่าที่ไม่มีในแผนที่อีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าชายเงาพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมิระออกไปจริงๆ

คำสาปที่เลือกคนผิดไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าชายเงาก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเรา”

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิระกุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าชายเงา แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าที่ไม่มีในแผนที่จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

นอกเมืองลอยฟ้า โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมิระทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าชายเงาปนกับราชินี

“ในป่าที่ไม่มีในแผนที่นี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” เจ้าชายเงาหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ถ้าให้ย้อนกลับ มิระอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าชายเงายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” มิระพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งมิระและเจ้าชายเงาไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าคำสาปที่เลือกคนผิดทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

ก่อนจากกัน เจ้าชายเงามองมิระอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นแสงมานาเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

นอกเมืองลอยฟ้า ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในป่าที่ไม่มีในแผนที่ เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับมิระกับเจ้าชายเงา

กลิ่นแสงมานายังไม่จาง มิระสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากเมืองลอยฟ้าตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้คำสาปที่เลือกคนผิดจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นกลิ่นโอโซน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่เมืองลอยฟ้า แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 11 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่ามิระไม่อาจทำเป็นไม่เห็นเจ้าชายเงาได้อีก