คืนที่มิระเกือบสารภาพ

คืนที่มิระเกือบสารภาพ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงแสงมานากับจังหวะเท้าของใครบางคนที่มิระยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ข่าวของคำสาปที่เลือกคนผิดเดินทางเร็วกว่าคำอธิบาย มิระนั่งนิ่งในป่าที่ไม่มีในแผนที่ มือกุมแก้วไว้แน่นขณะที่เจ้าชายเงายืนรออยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” เจ้าชายเงาพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักมิระออกไปจริงๆ

มิติสถานที่: วิหารหินโบราณไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่เจ้าชายเงาเคยยืน และมิระรู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” เจ้าชายเงาก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้คำสาปที่เลือกคนผิดตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างมิระกับเจ้าชายเงากว้างขึ้นทีละนิ้ว

บนโต๊ะยังมีแก้วน้ำครึ่งใบ รอยนิ้วของเจ้าชายเงาจางๆ ริมขอบ ราวกับหลักฐานเล็กๆ ว่าคืนนี้ไม่ได้เป็นแค่จินตนาการของมิระ

นอกวิหารหินโบราณ โลกยังหมุนตามจังหวะเดิม แต่สำหรับมิระทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเจ้าชายเงาปนกับมิติเงา

มิระกุมมือแน่น ภาพของคำสาปที่เลือกคนผิดวนซ้ำในหัว ใกล้พอจะเอื้อมถึงเจ้าชายเงา แต่ไกลพอจะทำให้เสียใจถ้าเลือกผิด ทุกก้าวในป่าที่ไม่มีในแผนที่จึงรู้สึกหนักกว่าปกติ

“แล้วคำสาปที่เลือกคนผิดล่ะ?” มิระถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เจ้าชายเงาตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ถ้าให้ย้อนกลับ มิระอาจเลือกหนี แต่ตอนนี้ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ การหนีแพงกว่าการเผชิญ เจ้าชายเงายืนเป็นคำตอบที่ยังไม่มีป้ายชื่อ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างมิระกับเจ้าชายเงาแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ กฎของโลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมสำหรับมิระ พลังหรือคำสาปที่เกี่ยวกับคำสาปที่เลือกคนผิดเริ่มเผยเงาใกล้เจ้าชายเงา — เสียงรอบตัวจางลงเหลือแค่แสงมานา

มิระยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เจ้าชายเงาจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในป่าที่ไม่มีในแผนที่ แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน มิระและเจ้าชายเงายังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เวลาผ่านไปอีกครู่โดยที่ไม่มีใครขยับ มิระได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังในหู ขณะที่เจ้าชายเงามองไปทางหน้าต่างของป่าที่ไม่มีในแผนที่ ราวกับกำลังหาคำพูดที่ยังไม่ขึ้นรูป

จบตอนที่ 12 — คืนที่มิระเกือบสารภาพ ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่ามิระจะกล้าเลือกเจ้าชายเงาหรือยังคงหนีจากคำสาปที่เลือกคนผิด