คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

คำชมที่หนักกว่าคำตำหนิ

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เก้าเดินผ่านจุดที่จีจี้เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติร่างกาย: มือของเก้าสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ระยะห่างกับจีจี้เหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเก้า

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนกลายเป็นเพื่อนสนิทที่กดทับความเงียบ เก้าพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของจีจี้จับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เก้าตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบSingle Parentที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เก้าไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในห้องสมุดหลังเลิกเรียนยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเก้าที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่จีจี้ขยับเข้ามา

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” เก้ากล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

ความกลัวยังอยู่ แต่เก้าเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักจีจี้ออกไปโดยไม่จำเป็น

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จีจี้จะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

เก้ายังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้จีจี้จะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งเก้าไว้กับคำถามเรื่องเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของจีจี้ปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นแสงแดดบ่ายยังไม่จาง เก้าสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียนตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียน — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียน แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 6 — ปมของเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนยังคุกรุ่น และจีจี้จะกลับมาในจังหวะที่เก้าคาดไม่ถึง