เก้าฝึกไม่มองจีจี้

เก้าฝึกไม่มองจีจี้

ในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เก้าเดินผ่านจุดที่จีจี้เคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

มิติสถานที่: ดาดฟ้าโรงเรียนไม่ได้เป็นแค่ฉากหลัง — ทุกมุมมีร่องรอยที่จีจี้เคยยืน และเก้ารู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปจุดเดิมโดยไม่ขออนุญาต

สายลมผ่านช่องหน้าต่างพัดชายผ้าม่านให้สะบัด เก้ามองตามแล้วคิดถึงวันที่ทั้งคู่เคยยืนตรงจุดนี้โดยไม่พูดอะไรเลย

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของจีจี้ทาบยาวบนพื้น เก้าจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องสมุดหลังเลิกเรียนอีก

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เก้าพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

คำชมเล็กน้อยจากจีจี้หนักกว่าคำตำหนิ เก้าไม่รู้จะวางมือตรงไหนดีในพื้นที่แคบๆ นี้

“อย่าเพิ่งตัดสินจากใบหน้าฉัน” เก้าพยายามยิ้ม “ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยฝึกเก็บทุกอย่างไว้ข้างใน”

เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

ในอกของเก้ามีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดหลังเลิกเรียน อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งจีจี้ไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน

กลิ่นเสียงกริ่งโรงเรียนติดอยู่ในความทรงจำของเก้า แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“ในห้องสมุดหลังเลิกเรียนนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” จีจี้หัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับเก้า คืนนี้ชัดเจนว่าจีจี้ไม่ได้มาแบบสุ่ม — เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดึงทั้งคู่มาเจอกัน

“เริ่มจากคืนนี้ก็ได้” เก้าพูด “แค่… อย่าหายไปตอนเช้า”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งเก้าและจีจี้ไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าเพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเก้ากับจีจี้แคบลงจนหายใจรู้สึกได้ เสียงกริ่งโรงเรียนดังจากไกลๆ แต่เก้ายังยืนค้างที่ดาดฟ้าโรงเรียนกับจีจี้ วัยเรียนทำให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนดูใหญ่เกินตัว — แสงที่ดาดฟ้าโรงเรียนทำให้ใบหน้าของจีจี้ชัดเกินไป

ก่อนจากกัน จีจี้มองเก้าอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นกลิ่นดินหลังฝนเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

“เธอคิดอะไรอยู่?” จีจี้ถามเสียงเบา เก้าตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” จีจี้กล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เก้าเงยหน้าขึ้นช้าๆ

ทั้งคู่ยังไม่ได้แตะต้องกัน แต่สายตาบอกมากกว่าคำพูด เก้ารู้ดีว่าถ้าเลือกหนีตอนนี้ เพื่อนสนิทที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อนจะชนะโดยไม่ต้องออกแรง

จีจี้ขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนเก้าได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่าเก้าไม่อาจทำเป็นไม่เห็นจีจี้ได้อีก