แผนสำรองของอร

แผนสำรองของอร

ประตูหอพักหญิงเปิดออกก่อนที่แพรวจะพร้อม ปริมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างแพรวกับปริมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เข็มนาฬิกาขยับอีกครั้ง แพรวรู้ว่าถ้ารออีกนาน ความกล้าจะหายไป และความกลัวที่จะถูกมองจะชนะโดยไม่ต้องทำอะไร

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปริมไม่ได้อีกต่อไป แพรวลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปริมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแพรวออกไปจริงๆ

ในกระเป๋าเสื้อยังมีข้อความที่ยังไม่ได้ตอบ แพรวลูบขอบหน้าจอแล้วพับเก็บ ความลังเลกลายเป็นกำแพงบางๆ ระหว่างตัวเองกับปริม

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปริมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

ในอกของแพรวมีสองเสียงซ้อนกัน เสียงหนึ่งบอกให้เดินออกจากห้องสมุดชั้นสอง อีกเสียงบอกว่าถ้าทิ้งปริมไปตอนนี้ จะเสียใจยาวกว่าความกลัวที่จะถูกมอง

“แล้วความกลัวที่จะถูกมองล่ะ?” แพรวถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วติดอยู่ในความทรงจำของแพรว แน่นกว่าคำสัญญาใดๆ ที่เคยให้ไว้กับตัวเอง

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ปริมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

บางคนบอกว่าความสัมพันธ์เริ่มจากความบังเอิญ แต่สำหรับแพรว คืนนี้ชัดเจนว่าปริมไม่ได้มาแบบสุ่ม — ความกลัวที่จะถูกมองดึงทั้งคู่มาเจอกัน

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม หัวใจที่เหลือก็ดังขึ้นในอก — แสงที่หอพักหญิงทำให้ใบหน้าของปริมชัดเกินไป และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ในห้องสมุดชั้นสอง แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน แพรวและปริมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

ปริมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกหอพักหญิง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดชั้นสอง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแพรวกับปริม

จบตอนที่ 10 — แผนสำรองของอร ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าแพรวจะกล้าเลือกปริมหรือยังคงหนีจากความกลัวที่จะถูกมอง