คืนที่แพรวเกือบสารภาพ

คืนที่แพรวเกือบสารภาพ

เสียงรอบตัวจางเป็นพื้นหลัง เหลือเพียงเสียงช้อนกระทบแก้วกับจังหวะเท้าของใครบางคนที่แพรวยังไม่พร้อมจะเอ่ยชื่อ

ประตูคาเฟ่เก่าในซอยเปิดออกก่อนที่แพรวจะพร้อม ปริมยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าความกลัวที่จะถูกมองเสียอีก

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ปริมพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักแพรวออกไปจริงๆ

มิติความขัดแย้ง: ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้อยู่แค่ภายนอก มันแทรกในทุกการตัดสินใจเล็กๆ ของแพรว แม้กระทั่งการยื่นแก้วน้ำให้ปริม

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ปริมก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ความกลัวที่จะถูกมองตัดสินแทนเรา”

ไม่ใช่ศัตรูจากภายนอกเสมอไปที่ทำลายคน — บางครั้งคือคำที่พูดไม่ทันคิด รอยร้าวระหว่างแพรวกับปริมกว้างขึ้นทีละนิ้ว

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของแพรว

คนรอบข้างในคาเฟ่เก่าในซอยยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปริมขยับเข้ามา

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“อย่าสัญญาถ้ายังไม่พร้อม” แพรวกล่าว “ฉันทนคำโกหกได้น้อยกว่าความเงียบ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ปริมจะพยัก “ถ้าเธออยู่ ฉันจะเล่าให้หมด แม้เรื่องที่ฉันอยากลืม”

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปริมออกไปโดยไม่จำเป็น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม คนที่เข้าใจก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

แพรวยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ปริมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ประตูปิดลงช้าๆ ทิ้งแพรวไว้กับคำถามเรื่องความกลัวที่จะถูกมองที่ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้มีภาพของปริมปนอยู่ด้วยตลอด

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง แพรวสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากคาเฟ่เก่าในซอยตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะถูกมองจะยังยืนขวางอยู่

จบตอนที่ 9 — ปมของความกลัวที่จะถูกมองยังคุกรุ่น และปริมจะกลับมาในจังหวะที่แพรวคาดไม่ถึง