คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ

คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ

แผนที่เคยชัดในหัวของแพรวเริ่มเบลอเมื่อเห็นปริมอีกครั้ง ความกลัวที่จะถูกมองไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป มันยืนอยู่ระหว่างทั้งคู่

นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าใจ แพรวนับลมหายใจสามครั้งก่อนก้าวเข้าใกล้ปริม ระยะห่างเหลือเท่าความกว้างของโต๊ะไม้เก่าในห้องสมุดชั้นสอง

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติความสัมพันธ์: คำว่าเพื่อน/คู่แข่ง/คนคุ้นเคย ใช้กับปริมไม่ได้อีกต่อไป แพรวลองเปลี่ยนคำในใจหลายรอบ แต่ไม่มีคำไหนพอดี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที ถ้าปกป้องตัวเอง แพรวอาจเสียปริมไปทั้งชีวิต แต่ถ้ายื่นมือไปอีกครั้ง อาจเจ็บหนักกว่าเดิม

“ฉันกลัว” แพรวสารภาพในที่สุด “กลัวว่าถ้าเปิดใจ… จะเสียเธอไปทั้งหมด”

“ถ้าจะอยู่ ก็อยู่ให้สุด” ปริมกระซิบ “อย่าทิ้งฉันไว้ครึ่งทางอีก”

เงาของปริมเลื่อนผ่านพื้น ทำให้แพรวนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แนวเรื่องแบบLong Distanceที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า แพรวไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

“ถ้าฉันขอเวลา…” ปริมกลืนคำ “เธอจะรอ หรือจะเดินจากไปเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา”

“งั้นนั่งก่อน” ปริมชี้เก้าอี้ว่าง “ถ้าจะคุยกันจริงๆ อย่างน้อยก็อย่าคุยแบบคนจะหนี”

คนรอบข้างในห้องสมุดชั้นสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงแพรวที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ปริมขยับเข้ามา

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างแพรวกับปริมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับแพรว ทุกครั้งที่ปริมยิ้ม เธอคนนั้นก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่แพรวเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักปริมออกไปโดยไม่จำเป็น

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งแพรวและปริมไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าความกลัวที่จะถูกมองทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ถ้าคืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่ม แพรวก็พร้อมจะเจ็บอีกหน่อย เพื่อให้ได้คำตอบที่ไม่ได้มาจากการหนี

ราคาของการเลือกชัดขึ้นทุกนาที แพรวมองปริมแล้วตัดสินใจว่าอย่างน้อยคืนนี้จะไม่หันหลังให้เธอคนนั้นเหมือนเคย

ปริมขยับเข้ามาอีกก้าว ระยะห่างแคบลงจนแพรวได้ยินลมหายใจชัด มือที่เคยกำแน่นเริ่มคลายโดยไม่ตั้งใจ

นอกห้องสมุดชั้นสอง ชีวิตคนอื่นยังเดินต่อไปได้ปกติ แต่ภายในห้องสมุดชั้นสอง เวลาเหมือนถูกดึงให้ช้าลงเฉพาะสำหรับแพรวกับปริม

กลิ่นเสียงช้อนกระทบแก้วยังไม่จาง แพรวสูดหายใจลึกแล้วรู้ว่าถ้าเดินออกจากห้องสมุดชั้นสองตอนนี้ จะเสียโอกาสที่อาจไม่มีอีก — แม้ความกลัวที่จะถูกมองจะยังยืนขวางอยู่

ความทรงจำเก่าๆ ผุดขึ้นพร้อมกลิ่นแสงเย็นบนโต๊ะ — คืนที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ที่ห้องสมุดชั้นสอง แล้วยังไม่ได้รักษา

จบตอนที่ 15 — คำสัญญาใต้แสงเย็นบนโต๊ะ ปิดฉากด้วยความเงียบที่ดังกว่าคำพูด รอตอนหน้าเปิดใหม่