ความจริงครึ่งเดียวที่สถานีตำรวจย่านเก่า

ความจริงครึ่งเดียวที่สถานีตำรวจย่านเก่า

ประตูสถานีตำรวจย่านเก่าเปิดออกก่อนที่นักสืบเคนจะพร้อม ผู้ต้องสงสัยยืนตรงนั้นด้วยสีหน้าที่อ่านยากกว่าลายนิ้วมือปลอมเสียอีก

มิติร่างกาย: มือของนักสืบเคนสั่นเล็กน้อยโดยไม่เกี่ยวกับอากาศในห้องชันสูตร ระยะห่างกับผู้ต้องสงสัยเหลือเท่าความจริงที่ยังไม่ถูกพูด

เงาของผู้ต้องสงสัยเลื่อนผ่านพื้น ทำให้นักสืบเคนนึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยสัญญาอะไรบางอย่างไว้ใต้แสงแบบนี้

แสงจากภายนอกเลื่อนผ่านม่าน ทำให้เงาของผู้ต้องสงสัยทาบยาวบนพื้น นักสืบเคนจำได้ว่าเคยสัญญาไว้กับตัวเองว่าจะไม่กลับมาที่ห้องชันสูตรอีก

“ถ้ายังโกหกตัวเองอยู่ อย่ามาแตะฉันอีก” ผู้ต้องสงสัยพูด แต่สายตาไม่ได้ผลักนักสืบเคนออกไปจริงๆ

ลายนิ้วมือปลอมไม่ได้ตะโกน มันแค่ทำให้ทั้งคู่พูดสั้นลง หายใจถี่ขึ้น และมองกันแบบคนที่กลัวจะเสียของสำคัญ

“งั้นพูดความจริงสักครั้ง” ผู้ต้องสงสัยก้าวเข้ามาอีกนิด “อย่าให้ลายนิ้วมือปลอมตัดสินแทนเรา”

หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

แนวเรื่องแบบUnreliable Witnessที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า นักสืบเคนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

คนรอบข้างในสถานีตำรวจย่านเก่ายังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงนักสืบเคนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่ผู้ต้องสงสัยขยับเข้ามา

“ในห้องชันสูตรนี้ ฉันเคยคิดว่าตัวเองแข็งพอ” ผู้ต้องสงสัยหัวเราะสั้นๆ “แต่เจอเธอทีไร แผนทั้งหมดพัง”

ความกลัวยังอยู่ แต่นักสืบเคนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักผู้ต้องสงสัยออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” ผู้ต้องสงสัยตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ระยะห่างลดลงอีกนิด โดยที่ทั้งนักสืบเคนและผู้ต้องสงสัยไม่ได้ประกาศอะไร — มีเพียงการยอมรับว่าลายนิ้วมือปลอมทำให้ทั้งคู่ต้องโตขึ้น

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างนักสืบเคนกับผู้ต้องสงสัยแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ หลักฐานชิ้นเล็กในสถานีตำรวจย่านเก่าไม่เข้ากับคำให้การ นักสืบเคนจดบันทึกไว้ในใจ ขณะที่ผู้ต้องสงสัยดูเหมือนรู้มากกว่าที่พูด — กลิ่นเสียงพิมพ์ดีดดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต

ก่อนจากกัน ผู้ต้องสงสัยมองนักสืบเคนอีกครั้ง ยาวจนกลิ่นเสียงพิมพ์ดีดเหมือนจะติดอยู่ในเสื้อผ้า ความเงียบครั้งนี้ไม่เย็นชา — มันเต็มไปด้วยสิ่งที่ยังพูดไม่ทัน

แสงในห้องชันสูตรเปลี่ยนมุมอีกนิด ทำให้ใบหน้าของผู้ต้องสงสัยดูทั้งคุ้นเคยและแปลกตา นักสืบเคนกลืนน้ำลาย แล้วพยายามรวบรวมความกล้า

จบตอนที่ 7 — ยังไม่จบที่คำตอบ แต่จบที่การยอมรับว่านักสืบเคนไม่อาจทำเป็นไม่เห็นผู้ต้องสงสัยได้อีก