ระยะห่างที่คาเฟ่ใต้หอสมุดแคบลง

ระยะห่างที่คาเฟ่ใต้หอสมุดแคบลง

เสียงจากภายนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ — คนหัวเราะ รถผ่าน ชีวิตคนอื่นที่เดินต่อได้โดยไม่สะดุดเหมือนใจของเคน

ในคาเฟ่ใต้หอสมุด ทุกอย่างดูปกติเกินไปจนน่าสงสัย เคนเดินผ่านจุดที่เพื่อนสมัยมัธยมเคยยืน แล้วรู้สึกว่าความว่างนั้นดังกว่าเสียงคน

เก้าอี้ว่างข้างเพื่อนสมัยมัธยมดูเหมือนคำเชิญและคำเตือนพร้อมกัน เคนเลือกยืนก่อน นานพอที่จะได้กลิ่นเสียงแอร์ชัดขึ้น

คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

มิติเวลา: นาฬิกาในคาเฟ่ใต้หอสมุดบอกอย่างหนึ่ง แต่หัวใจของเคนบอกอีกอย่าง ความทรงจำเรื่องรุ่นพี่ย้อนกลับมาไม่ตรงจังหวะกับปัจจุบัน

“อย่ามองฉันแบบนั้น” เคนพึมพำ “ฉันยังไม่รู้ว่าคำว่าเรา… ควรเริ่มตรงไหน”

บทสนทนาเล็กๆ ในร้านสะดวกซื้อตีสองกลายเป็นรุ่นพี่ที่กดทับความเงียบ เคนพยายามยิ้มกลบ แต่สายตาของเพื่อนสมัยมัธยมจับความสั่นได้ทุกครั้ง

“ฉันไม่ได้หนี” เคนตอบช้าๆ “แค่ยังไม่รู้ว่าถ้าแตะไปแล้ว… จะถอนมือได้ไหม”

คนรอบข้างในร้านสะดวกซื้อตีสองยังหัวเราะคุยกันได้ปกติ มีเพียงเคนที่รู้สึกว่าเวลาเดินช้าลงทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมขยับเข้ามา

“แล้วอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บล่ะ?” เคนถามต่อ “เราจะทำเป็นมองไม่เห็นไปจนถึงเมื่อไหร่”

แนวเรื่องแบบSlow Burnที่เคยอ่านในนิยาย กลับกลายเป็นชีวิตจริงตรงหน้า เคนไม่อยากเป็นพระเอกที่รู้คำตอบตั้งแต่ต้น — แค่อยากกล้าพอที่จะอยู่

ความกลัวยังอยู่ แต่เคนเริ่มแยกได้อะไรระหว่างการปกป้องตัวเองกับการผลักเพื่อนสมัยมัธยมออกไปโดยไม่จำเป็น

“งั้นฉันจะไม่สัญญา” เพื่อนสมัยมัธยมตอบ “ฉันจะทำ — ทีละอย่าง ที่เธอเห็นได้”

ทั้งคู่ยังไม่ได้จับมือ แต่พื้นที่ระหว่างเคนกับเพื่อนสมัยมัธยมแคบลงจนหายใจรู้สึกได้ คำว่าเพื่อนเริ่มคับแคบเกินไปสำหรับเคน ทุกครั้งที่เพื่อนสมัยมัธยมยิ้ม รุ่นพี่ก็ดังขึ้นในอก — กลิ่นแสงไฟหอพักดึงความทรงจำเก่ากลับมาโดยไม่ขออนุญาต และอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บทำให้ทั้งคู่กลัวที่จะเสียสิ่งที่มีอยู่

เคนยังไม่กล้าตอบทั้งหมด แต่ก็ไม่หันหลังอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้เพื่อนสมัยมัธยมจะได้ยินเสียงจริงของหัวใจ

ในคาเฟ่ใต้หอสมุด แสงกับเงาสลับกันเหมือนใจคน เคนและเพื่อนสมัยมัธยมยังไม่ได้สัญญาอะไร แต่ทั้งคู่รู้ดีว่าคืนนี้จะถูกจดจำต่อไปอีกนาน

เคนเดินไปหยุดที่ขอบโต๊ะ นิ้วแตะไม้เก่าแล้วพูดว่า “ถ้าฉันบอกว่ายังกลัว… เธอจะฟังจนจบไหม” เพื่อนสมัยมัธยมพยักโดยไม่รีบตอบ

“เธอคิดอะไรอยู่?” เพื่อนสมัยมัธยมถามเสียงเบา เคนตอบไม่ทัน จึงหันไปมองพื้นแทน คำตอบจริงๆ ติดอยู่ในอกแน่นกว่าที่คิด

“ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ” เพื่อนสมัยมัธยมกล่าว “แค่… ไม่อยากปล่อยให้อดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บตัดสินแทนเราอีกต่อไป” เคนเงยหน้าขึ้นช้าๆ

จบตอนที่ 3 — ระยะห่างที่คาเฟ่ใต้หอสมุดแคบลง ทิ้งคำถามไว้ให้ตอนถัดไป ว่าเคนจะกล้าเลือกเพื่อนสมัยมัธยมหรือยังคงหนีจากอดีตที่ยังไม่เลิกเจ็บ